30 mei, 2020

[Covid-19] Met de laatste repatriëringsvlucht terug

Wie mij de afgelopen weken volgde op Facebook of Instagram, die weet dat ik -samen met vele duizenden andere Belgen- vast zat in het buitenland tijdens de Covid-19 uitbraak.

"Zat", want ik schrijf deze blog om vier uur 's nachts vanuit mijn slaapkamer in België. Die verdomde jetlag ook. En toch... Als dat het enige is dat me de komende dagen slapeloze nachten bezorgt, dan ben ik een blij man.

Reisorganisaties met gratis annulatie tijdens Covid-19

Ben je bang om een reis te boeken tijdens de Corona pandemie? Dat versta ik, maar dat is helemaal niet nodig. Er zijn immers heel wat van reisorganisaties en -bedrijven die ervoor zorgen dat je geen geld verliest als je op vakantie gaat tijdens Covid-19!

Klik hier voor een overzicht van de reisorganisaties met hun annulatie- en terugbetalingsvoorwaarden.

repatrieringsvlucht covid-19 buitenland

Paasklokken vermomd als  de Belgische ambassade

In de tweede week van april werd ik via sociale media plots overspoeld door berichtjes van volgers en vrienden: “Sam, heb je het gezien?! Er staat in de krant dat België nieuwe repatriëringsvluchten gaat organiseren! Congo, Colombia en de Dominicaanse Republiek zijn aan de beurt!”

Nog geen twee minuten later had ik al drie mailtjes verstuurd naar mijn contactpersonen bij de Belgische ambassade. Vrij snel kreeg ik ook wederantwoord dat die vluchten nog niet bevestigd waren, maar dat ze hoogstwaarschijnlijk wel zouden doorgaan. Ze zouden me op de hoogte houden.

Zou ik dan na anderhalve maand dan eindelijk naar huis kunnen?! Ik besloot om het nieuws nog niet aan de grote klok te hangen. Tijdens stress-situaties word ik altijd een beetje bijgelovig. “Als ik dit aan te veel mensen vertel, zal er wel iets misgaan.” dacht ik.

Om een lang verhaal kort te maken: die bijgelovigheid was nergens voor nodig, want vrijdag 10 april kreeg ik te horen dat de vlucht werd bevestigd en dat ik op ‘de lijst’ was gezet.
Als je naam op ‘de lijst’ stond, mocht je mee.

Ik zou eindelijk terug naar België keren. YES!

De dag van de vlucht

Het is 16 april.

De controlefreak had zich in mijn brein genesteld en bereidde nog maar eens allerlei doemscenario’s voor! Terwijl ik de restjes uit mijn koelkast als ontbijt op at (ik schonk gisteren zeven zakken eten weg aan mijn buren: ik had duidelijk verwacht dat ik hier nog een poosje zou zitten!), merkte ik dat ik nog meer gestrest werd van daar gewoon zo rustig te zitten.

Er kan nog zó veel misgaan! Zou ik niet beter vertrekken?!

Ik keek alles nog eens na, nam mijn bagage en bestelde een Uber naar de luchthaven van Santo Domingo.

covid-19 uber santo domingo

Als er onderweg maar niks misloopt!

Drie, vier, … Allez, vijf uur op voorhand

Het was half tien ‘s ochtends en mijn vlucht zou pas om drie uur in de namiddag vertrekken.

De ambassade had iedereen gevraagd om minsten drie uur vooraf te zijn, want deze repatriëringsvluchten verlopen nu eenmaal een beetje anders dan anders. De avond voor de vlucht -15 april-, werd dat advies nog bijgesteld tot vier uur voor vertrek.

De straten van deze miljoenenstad zijn tegenwoordig natuurlijk ook vrij leeg en dus geraakte ik in sneltempo op mijn bestemming. Terwijl de chauffeur me mee nam langs een baan die vlak naast de Caribische zee slingerde, hoorde ik voor het eerst dat het geluid van de oceaan luider klonk dan de autosnelweg.

Ik kwam aan om tien uur ‘s morgens en was er dus vijf uur op voorhand. Valt het op dat ik deze vlucht niet wou missen?

luchthaven santo domingo corona virus

De verlaten luchthaven van Santo Domingo.

verlaten luchthaven santo domingo corona

Het grootste deel van de luchthaven was verlaten. Alleen in de verte zag ik enkele mensen wachten.

Afstand bewaren in een lege luchthaven is moeilijk

De chauffeur haalde zijn telefoon boven, toonde me hoe ik hem met vijf sterren kon beoordelen en reed dan alweer verder. Hier stond ik nu in een verlaten luchthaven. Wat een vreemd gevoel!

Ik moest wachten bij de check-in balies negentien tot vierentwintig en onderweg zag ik op één van de informatieborden dat er vandaag maar vier vluchten staan ingepland. Twee naar de Verenigde Staten (want hun grenzen zijn nog steeds niet gesloten) en twee repatriëringsvluchten: eentje naar Argentinië en eentje naar België.

Gelukkig had ik me toch al niet van datum vergist!!

Ik was duidelijk niet de enige die goed op tijd wou zijn, want voor mij stonden al zeker tien mensen aan te schuiven. Elke minuut dat ik hier langer stond, groeide dat aantal fors en al snel telde ik meer dan zeventig mensen.

Terwijl de rij van in mondmaskers en handschoentjes gehulde Belgen groeide, werd de afstand tussen ons ook steeds kleiner. Letterlijk én figuurlijk. Want iedereen bevond zich hier in dezelfde situatie en iedereen was ook wel een beetje benieuwd naar elkaars verhaal.

De anderhalve meters tussen elkaar werden niet of nauwelijks gerespecteerd en hoewel het luchthavenpersoneel geregeld vroeg om afstand te houden, werd dat telkens opnieuw vergeten.

Het is heerlijk dat mensen zo’n sociale wezens zijn, maar op dit moment voelde ik me er toch een beetje ongemakkelijk bij.

Wanneer de vrouw achter mij voor de derde keer met haar kar vol reisgoed tegen mij stootte, raakte ik echt een beetje geïrriteerd. Is het nu echt zó moeilijk om afstand te bewaren bedenk ik?

Ik ging om die reden even uit de rij en sla een babbeltje met Sara, een meisje met wie ik nu al twee weken aan het praten ben. Ook zij zat al een poosje vast in de Dominicaanse Republiek. Dagelijks stuurden we korte berichtjes naar elkaar om op de hoogte te blijven van de situatie in andere delen van dit land. Sara had het immers slimmer aangepakt en was ver weg gebleven van de betonblokken van Santo Domingo. Zij bracht haar quarantaine door in het prachtige Samana. Dit schiereiland staat bekend om zijn fantastische stranden en ongerepte jungles.

Jaloers? Ik?! Een beetje misschien.

repatrieringsvlucht Belgie Dominicaanse Republiek

Zevenduizend kilometer van huis, maar ook hier wapperde de Belgische vlag!

Check-in betekent voordringen

Er werden nog enkele mondmaskertjes en handschoenen uitgedeeld aan mensen die geen exemplaar konden bemachtigen en niet veel later begon het inchecken.

De relatieve rust in de ellenlange wachtrij was nu permanent gedaan. Mensen werden duidelijk nerveus en wilden koste wat kost mee op deze vlucht.

De vrouw die achter mijn achtergelaten bagage stond, gebaarde al naar me dat ik moet stoppen met babbelen en mijn valiezen moest voortduwen. Wanneer ze zag dat ik geen haast maakt, duwde ze mijn bagage eigenhandig aan de kant (met haar allesbeschermende handschoentjes, natuurlijk) en drong ze zonder schroom voor.
Twee seconden later kwamen we met z’n allen alweer tot stilstand.

De vrouw stond nu één meter verder in de rij, maar zit alweer met haar kar tegen mijn hielen te duwen.

corona virus repatrieringsvlucht

Paspoort tonen, controleren of je op de lijst staan en… Je mocht door!

Schuldbekentenis tekenen en tickets ontvangen

Helemaal vooraan stond een medewerker van de Belgische ambassade. Hij had ‘de lijst’ in zijn handen.
Je toonde je paspoort, hij zocht je naam en zette er een kruisje bij.

Vervolgens mag je naar één van de vrije balies gaan om eindelijk in te checken. Nadat je je bagage op de weegschaal had gegooid, werd je verzocht om achter zo’n hek te staan met een uitrolbaar lint. De bedoeling daarvan snapte niemand, want iedereen ging ervoor staan op zijn of haar paspoort af te geven. Wanneer er werd gevraagd om achter dit hek te staan, kroop de tweede lading mensen alweer voor het hek omdat ze dachten dat het nu eindelijk hun beurt was.

Nadat je was ingecheckt, moest je nog even wachten op je paspoort en instapkaart. Aangezien nog niemand had betaald voor deze vlucht, diende je eerst nog een schuldbekentenis te tekenen en enkele gegevens achter te laten. Pas als je dit ‘contract’ had getekend, kreeg je al je reisdocumenten terug.

Terwijl iedereen de tijd nam om deze documenten juist in te vullen en grondig door te nemen, ging het inchecken gewoon door en al snel stonden we met enkele tientallen mensen op elkaar geplakt aan te schuiven. Natuurlijk was mevrouw ook weer van de partij en stootte ze opnieuw met haar kar tegen mijn hielen.

Toen het mijn beurt was, werd mijn paspoort uit een alsmaar groeiende stapel gevist en tekende ik de documenten terwijl ik omringd werd door minstens drie andere mensen die hetzelfde deden.

Opnieuw dacht ik: is het nu écht zo moeilijk om afstand te bewaren?
En het zal verre van de laatste keer zijn dat ik dit vandaag dacht!

De ambassade of medewerkers van de luchthaven treft echt totaal geen schuld. Zonder hen was het ongetwijfeld nóg hectischer gelopen.

Ik doe mijn beklag vooral overal enkelingen die duidelijk niet eens beseffen dat er maatregelen zijn. Met hun handschoentjes bepotelden ze andermans bagage, duwden ze je aan de kant zodat ze zelf sneller aan de beurt kwamen en heel soms kropen ze zelfs achter de balie om nog snel een mondmaskertje en enkele handschoenen weg te grissen. Terwijl ze natuurlijk alles nog meer bepotelden.

schuldbekentenis repatrieringsvlucht belgie

Het was even aanschuiven om de schuldbekentenis aan te vullen en te ondertekenen…

repatrieringsvlucht covid-19 vliegticket

Ik kon m’n plezier niet op als ik dit ticket eindelijk in handen had!

Wachten verloopt rustiger

Ik wachtte –vanop een afstand– op Sara en dan mochten we opnieuw aanschuiven. Dit keer in de rij waar onze handbagage werd gecontroleerd. Hier respecteerden mensen de afstand iétsje meer.

Wanneer het mijn beurt was, werd ik door een man met handschoentjes afgetast op wapens of andere gevaren.
Schouders, zij, borst, heupen, knieën. Omdraaien. Schouders, rug, benen.

Volgende!

Schouders, zij, borst, heupen, knieën. Omdraaien. Schouders, rug, benen.

Ik had te doen met de man die al deze toeristen moest aanraken met telkens datzelfde paar handschoenen.
Ik voelde het kriebelen onder mijn kledij. Later tijdens de vlucht dacht ik er de hele tijd aan om met mijn handen zo ver mogelijk weg te blijven van mijn kleren.

Nadat ik mezelf –opnieuw– had volgekliederd met ontsmettingsgel, pootten we ons neer vlakbij de gate.
We kozen elk voor andere rij en ik zette me ook nog eens drie stoelen verder van andere gerepatrieerden die al in deze gang zaten: een Fransman en drie zitjes verder een Waal.

De Fransman en ik vertelden over onze liefde voor dit eiland, terwijl de Waal niet onder stoelen of banken stak dat hij er maar niks aan vond. Hij gaf wel toe dat hij alleen Punta Cana bezocht.

Na de boarding call werden we nog door een drugshond gecontroleerd en dan mogen we éíndelijk het vliegtuig op. Naar het schijnt doen drugsbaronnen nu gouden zaken door de verminderde controles.

Al onze paspoorten en tickets werden gecontroleerd door één gehandschoende man die alles aannam, aanraakte en terug gaf.

Denk ik te veel na of is het echt onmogelijk om aan dit virus te ontkomen?

air belgium repatrieringsvlucht

Eindelijk konden we de vlieger op!

Boarding completed en ready to go

Sara en ik zaten op de allerlaatste rij in het vliegtuig. Terwijl we traag verder schuifelden langs rijen passagiers die deze morgen werden opgepikt in Colombia, werd ik een beetje nerveus. De vlucht zat helemaal vol en Iédéréén zat op elkaar geplakt. Overal waar ik keek, zag ik mondmaskers.

vlucht corona virus

Alle mensen dragen mondmaskers. Doodeng vond ik het.

“Hij heeft 36 graden, mevrouw.”

Nadat het cabinepersoneel de standaard veiligheidsmaatregelen had opgedreund, werd ons ook gevraagd om ten allen tijde ons mondmasker te dragen. Alleen om te eten of drinken hoefde dat natuurlijk niet.
Voor de rest was er slechts een minimale dienstverlening om zowel het personeel als de gerepatrieerden niet onnodig bloot te stellen aan Corona. Daarna werd ook gevraagd om zo weinig mogelijk rond te lopen of recht te staan en het gebruik van toiletten tot een minimum te beperken.
Wanneer ook werd vermeld dat er geen alcoholische drankjes zouden worden ingeschonken, hoorde ik voor het eerst enkele mensen zuchten.

Tijdens de vlucht liep het personeel ook regelmatig rond om te kijken of iedereen zijn of haar mondmasker nog steeds droeg, of dat het ondertussen nog steeds goed over mond en neus bevestigd was.

Aan de achterkant van het vliegtuig is ook het plekje waar het cabinepersoneel zich verzamelde om dingen voor te bereiden of gewoon even een praatje met elkaar te maken.

Nog voor we de lucht in gingen, kwam een lijkbleke passagier haar beklag doen in deze safe space. De vrouw vond dat de man achter haar er ziek uit zag en ze vreesde dat hij besmet was met Corona. Ze vond het oneerlijk dat zij al weken in zelfquarantaine zat en dat ze nu mogelijk besmet zou worden tijdens deze repatriëringsvlucht.

De cabinechef liep mee met de vrouw en richtte haar infraroodthermometer op de man.
“Hij heeft 36 graden, mevrouw.” zei ze terwijl ze terug naar achteren loopt.
“Wát is zijn temperatuur?!” vroeg een angstige passagier iets verderop.

Dit beloofde een lange en vermoeiende vlucht te worden…

covid 19 vlucht

Met een thermometer werd vanop afstand de temperatuur gemeten.

Gestrest cabinepersoneel VS gestreste gerepatrieerden

Het viel me op dat alle stewards en stewardessen duidelijk gestrest waren. En je zou natuurlijk voor minder!
Gisteren waren ze met een leeg vliegtuig vanuit België naar Colombia vertrokken en na amper te hebben geslapen, moesten ze alweer aan de slag. Dit keer met een stampvol vliegtuig met gestreste en angstige passagiers.
De kans dat er in deze mensenmassa iemand besmet zou zijn, was natuurlijk bijzonder groot.

Ik snap ook echt niet waarom mensen het nog steeds vertikken om een beetje na te denken bij hun handelingen. Deze situatie duurt verdomme al een maand en nog altijd lopen sommigen rond als een kip zonder kop.

Toen het ‘fasten your seatbelt‘ icoontje niet meer oplichtte, werden alle veiligheidsgordels snel losgeklikt en leek het wel alsof de helft van het vliegtuig even de benen wilde strekken.
Aangezien ik vlak tegen het toilet zat, zag ik een constante toevoer van mensen die hun plasje niet meer konden ophouden. Terwijl ze van hun stoel tot voorbij mijn zitplaats strompelden, leek het voor hen trouwens onmogelijk om door het gangpad te wandelen zonder zich aan ieder zitje van hun medepassagiers vast te klampen. Eén keer voelde ik zelfs iemands hand op mijn schouder.

Wanneer de man naast mij met de regelmaat van de klok begon te hoesten –drie uur lang– werd ik echt een beetje kwaad. Zeker wanneer ik zag dat hij zijn mondkapje na het eten niet terug had opgezet. Wanneer hij me nors zag kijken, deed hij dat gelukkig wel. Maar alleen vergat hij zijn neus te bedekken. En ondertussen bleef hij maar hoesten.

Het cabinepersoneel werd ook voortdurend aangeklampt.

Een man vroeg of de stewardess haar zak kon verzetten. “Sorry meneer, maar ik mag andermans spullen in deze situatie niet aanraken.” Deze meneer toonde duidelijk geen begrip. Een afkeurende blik en een licht gemopper terwijl de man dan maar zelf zijn klusje klaarde.

Er werd voortdurend op de stewardessen en stewards hun schouders getikt. Terwijl ze met het eten en drinken rondkwamen, diende het personeel de hele tijd baan ruimen voor mensen die erg dringend (voor de derde keer in een uur) naar het toilet gingen. Een man verstond niet waarom hij niet mocht blijven zitten op de zitjes waar duidelijk ‘Do not take these seats‘ stond.
Gelukkig maar dat iedereen allesbeschermende handschoentjes droeg! Zo komt niemand in gevaar en krijg niemand Corona, toch?!

Turbulentie kan er nog wel bij

Toen we ongeveer halverwege zijn in deze negen uur durende vlucht, en we dus boven het midden van de oceaan vlogen, kwamen we terecht in een gebied met turbulentie. Niet eventjes, maar wel twee uur lang. Ook dat nog!

Ik word niet snel paniekerig in een vliegtuig, maar na een half uur op en neer zakken werd ik echt bloednerveus. Terwijl de keuken alsmaar luider en heviger door elkaar werd geschud, vraagt de kapitein aan het cabinepersoneel om te gaan zitten en hun gordel vast te maken.

De turbulentie werd nóg heviger en de kriebels in mijn buik veranderden stilletjes aan in misselijkheid. Toen ik her en der een schreeuw hoor en Sara haar nagels in mijn arm kraste (ze had me op voorhand gewaarschuwd!), brak het angstzweet me uit. Letterlijk.

Terwijl Sara bleker en bleker werd, de passagier naast mij nog meer begon te hoesten en de paniekerige schreeuwtjes werden gedempt onder de mondmaskers, kieperde een kind van de passagier schuin naast mij er ook nog een lading kots uit in het gangpad. Dat kon er nog wel bij.

Toen de ergste turbulentie eindelijk achter de rug was, herwonnen enkele passagiers duidelijk hun zelfvertrouwen. Terwijl het cabinepersoneel nog steeds voorbeeldig vastgeklemd zat, maakten zij zich los en strompelden terug richting het toilet terwijl ze er –opnieuw– een spelletje van maakten om zo veel mogelijk stoelen aan te raken.
Of moesten ze nu toch echt dringend naar het toilet om die gespannen darmen de volle ontlading te geven?

“Please remain seated!” viel hierbij al helemaal in dovemansoren. Zelfs nadat deze boodschap meermaals werd herhaald, waren er nog steeds mensen die lak hadden aan deze boodschap en door het vliegtuig heen bleven waggelen dat het een lieve lust was.

Je zou verwachten dat mensen die nu gerepatrieerd worden goed de instructies zouden opvolgen om zichzelf en anderen zo weinig mogelijk in gevaar te brengen.

Duidelijk niet!

aankomst Belgie

De aankomst in België nadert!

Aankomst in Zaventem

Negen uur later werd de daling ingezet.

De cabinechef sloot af met “Thank you for choosing Air Belgium” (tja, keuze hadden we niet echt natuurlijk…), “Namens onze gezagvoerder en zijn voltallige bemanning wensen wij u nog een zeer fijne dag toe. Weliswaar in uw kot. Hartelijk bedankt en tot ziens.

Hoewel klappen bij een succesvolle landing al lang tot het verleden behoort, werd er nu toch een uitzondering gemaakt. De meeste passagiers applaudisseerden en roepten zelfs een aanmoedigende ‘woehoe!‘ voor het fantastische personeel van Air Belgium en de medewerkers van de Belgische ambassade.

Daarna vervolgde de cabinechef nog met de boodschap dat er politie aanwezig zou zijn in de luchthaven van Zaventem om te controleren of social distancing werd nageleefd.

Allemaal mooi blijven zitten

Wanneer het vliegtuig de grond raakt, springt iedereen normaal vliegensvlug recht om toch maar als eerste uit het vliegtuig te kunnen lopen.

Voor de eerste keer tijdens deze vlucht stond ik versteld. Mensen deden eindelijk wat er van hen gevraagd werd en wachtten mooi hun beurt af!

De uitstroom gebeurde per rij zodat de social distancing regels gerespecteerd zouden worden.
Natuurlijk waren er toch enkele dames en heren die zich van dit nieuwe protocol niets aantrokken en al na enkele minuten al recht sprongen. Gelukkig waren zij in de minderheid en zagen ze al snel in dat ze met dit idiote gedrag geen meter opschoten.

Drie kwartier later was het de beurt aan de laatste rij en nu mochten ook Sara en ik het Belgische grondgebied betreden.

Eindelijk. Nu was ik echt bijna thuis!

Politie en allemaal anderhalve meter afstand

Nadat ik geprobeerd had om al het personeel te bedanken liep ik de luchthaven binnen en kreeg ik een heus welkomstcomité te zien. Politieagenten en medewerkers van de luchthaven zorgden ervoor dat we op voldoende afstand van elkaar bleven en dat het verdere verloop van onze aankomst erg vlot verliep.

Erg lang duurde het respecteren van die social distancing regels niet, want in de aankomsthal stond iedereen terug als sardientjes in een blik op zijn of haar bagage te wachten.

De waarschuwingen van de politie werden genegeerd.

Toen ik eindelijk door de uitgang van Brussel-Zaventem liep, viel er een grote last van mijn schouders.

Brussels Airport corona virus

Nog even aanschuiven zodat de aankomsthal niet wordt overspoeld met mensen.

Twintig uur later en ik ben thuis

Ik kocht een treinticketje en pendelde in een volledig lege wagon terug naar huis.

Mijn moeder parkeerde mijn auto aan het station zodat ik vlot naar huis kon rijden zonder dat ik in contact zou komen met iemand anders.

 

Terwijl ik naar de wagen stap, zie ik een paar auto’s en enkele andere mensen.
Niemand draagt hier een mondmaskertje. Niemand draagt hier handschoenen.

Het lijkt alsof een beetje alsof er hier niets aan de hand is.

checkoutsam thuis repatrieringsvlucht

Ik ben doodmoe, maar kan niet stoppen met glimlachen. Ik ben eindelijk thuis!

Reizen tijdens Corona: reisorganisaties met gratis annulatie

Ben je een beetje nerveus om een reis te boeken door Corona? Het zou zo maar eens kunnen dat er een negatief reisadvies geldt of dat grenzen worden gesloten. Gelukkig zijn er tal van reisorganisaties en -bedrijven die ervoor zorgen dat je geen geld verliest tijdens een vakantie gedurende deze pandemie!

Ik maakte een overzichtje:

Toegangstickets, tours en rondleidingen:

  • GetYourGuide: Toegangstickets voor bezienswaardigheden, attracties, tours en gegidste rondleidingen mag je gratis annuleren en worden volledig terugbetaald tot 24 uur voor aanvang van je uitstapje. (zie hier)
  • Tiqets.com: Ook bij deze verkoper van tickets, tours en gegidste rondleidingen is een uitgebreid annuleringsbeleid beschikbaar: je kan ten allen tijde gratis annuleren tot 24 uur op voorhand waarbij je volledig wordt terugbetaald. Een reden opgeven hoeft niet. (Zie hier)

Huurauto's

  • Car Del Mar: Huurauto's en extra verzekeringen die zijn afgesloten kunnen gratis geannuleerd worden tot 24 uur op voorhand. (zie hier)
  • Sunny Cars: All-in huurauto's (wagens met de meest complete verzekering mogelijk) geven je sowieso al gemoedsrust op reis, maar bij deze verhuurder kan je ook gratis annuleren tot 24 uur op voorhand. Je krijgt hiervoor een voucher terug. Wijzigingen maken aan je boeking zijn ook gratis. (Zie hier)

Parkeren aan luchthaven

  • Parkos: Parkeren bij luchthaven Charleroi of Zaventem (of Eindhoven, Maastricht, Düsseldorf, Keulen, ...) kan ook met volledige terugbetaling bij een annulatie tot 24 uur op voorhand. Ook bij wijzigingen zijn er geen kosten aan verbonden. (Zie hier)

Vliegtickets

  • Brussels Airlines: Bij annulatie krijg je een voucher ter waarde van het aankoopbedrag die je mag inwisselen voor een nieuwe vlucht tot en met 31 januari 2021. Is er geen annulatie maar wil je je vlucht toch wijzigen? Momenteel mag je éénmalig een gratis wijziging maken tot en met 31 januari 2021. (Zie hier)
  • Tui Fly: Deze populaire reisorganisatie en luchtvaartmaatschappij biedt ook enkele Corona gerelateerde services. Bij annulering wordt de volledige reissom terugbetaald met een voucher. Word je reis niet geannuleerd maar wil je liever niet vertrekken? Dan kan je tot en met 31 augustus 2020 je vakantie kosteloos omboeken. (Zie hier)
  • Accommodaties en hotels

    • Booking.com: De bekendste website om hotels en overnachtingen bij te boeken geeft geen geld terug bij annulatie of wijziging. Uit voorzorg boek je dus maar beter een accommodatie waarbij je wel gratis kan annuleren. Dit wordt telkens duidelijk vermeld op de website.
    • Air BNB: Deze populaire website om accommodaties te boeken heeft geen aanpassingen gedaan aan zijn beleid. Er is geen gratis annulatie, maar indien je voldoende op tijd annuleert moet je wel maar een deel van de totaalprijs betalen.
    Vond je dit een goed artikel? Geef je het dan 5 sterren? Bedankt!
     
    In dit artikel staan enkele affiliate links. Wanneer jij iets boekt bij deze reisorganisaties krijg ik een kleine commissie op de boeking. Jij betaalt daarvoor niets extra. Je kan het dus zien als een manier om deze blog te steunen als je er iets aan hebt gehad. Ik gebruik deze reisorganisaties zelf ook, en ik zal alleen reismaatschappijen aanraden die ik zelf ook gebruik.
     

    Volg je mij al op Social Media?


    Hoi, ik ben Sam Van den Haute. Gedurende de laatste 5 jaar reis ik bijna permanent de wereld rond. Het avontuur opzoeken en mooie plekjes bezoeken zijn immers mijn passie. Laat mij ook jou inspireren met geweldige verhalen, prachtige foto's en handige tips van mijn avonturen op reis. Op mijn facebookpagina en instagram account krijg je de laatste updates en mooie foto's om jou te inspireren voor je volgende reis.
    Mijn tips voor reizigers werden tijdens het korte bestaan van deze blog al gedeeld op o.a. Radio 2, NPO 3FM (Nederland), De Standaard (bijlage Media Planet), Steps Magazine, Vakantiesalon Antwerpen en heel wat meer platformen.
    Sluit je aan bij duizenden anderen om de laatste updates te ontvangen!

    Like Checkoutsam op Facebook
     
    1. Joris Vereenooghe says:

      Wat een spannend verhaal, Sam. Ik wacht alvast op de verfilming! Blij dat je weer veilig thuis bent!

    Laat een bericht achter

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

    U kunt deze HTML trefwoorden en attributen gebruiken:

    <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

    Check Out Sam

    Check Out Sam

    WIL JE MEER REISTIPS?
    Volg me dan op
    Ik steek heel veel tijd in het schrijven van al deze reisgidsen en tips, dus iedere like is voor mij een teken van appreciatie. Bedankt!