De prachtige landbouwgebieden rondom Maastricht.Dag 2: St Pieterfort en grotten Maastricht!
Na een verrassend korte nacht sta ik een beetje geërgerd op en haast me naar het ontbijt van mijn jeugdherberg.
Dat heb je natuurlijk met een hostel altijd wel. Je weet nooit of er mensen zijn die snurken (check), luidruchtig zijn (dubbel check) of eigenlijk al in een rusthuis behoren en niet meer weten hoe ze hun bed moeten opmaken (check…).
Aan de verrassend uitgebreide ontbijttafel neem ik een croissantje, wat kaas, confituur, een eitje en appelsap voor ik terug richting centrum vertrek.
Via Tripadvisor las ik dat het echt de moeite is om even naar de Dominicanen boekhandel te stappen en daar een beetje rond te snuisteren.
Deze speciale boekenwinkel huisvest grote collecties boeken, dvd’s, CD’s, magazines en kranten in een omgebouwde kerk. Naast de drie verdiepingen boeken vind je er ook een cafeetje terug. Je hoeft niet speciaal naar Maastricht te trekken voor deze unieke winkel te bekijken, maar het is zeker leuk om een tussenstop in te maken als je toch in de buurt bent.
Ook op Tripadvisor vind je heel wat beoordelingen terug die met lof spreken over het St Pietersfort en de ‘grotten’ die je onder Maastricht vindt.
Ik had dus al even op voorhand mijn tickets geboekt zodat ik er zeker van was dat ik toch even mocht rondneuzen in deze leuke plekjes.
Het Sint Pieterfort
Om half één werd onze groep opgewacht door een oudere man met drie lantaarns. Eerst gingen we het fort zelf verkennen, daarna -met een andere gids- zouden we ondergronds gaan.
Het fort was gebouwd nadat de Fransen Maastricht terug uit handen hadden gegeven na het te zijn binnengevallen.
De Maastrichtenaars waren niet zo blij met hoe het allemaal was gelopen. Daarom wouden ze dat in de toekomst dan ook helemaal vermijden. Op deze hoge plek (de St Pietersberg) werd dus een gigantisch, oninneembaar fort gebouwd. Het bleek zijn werk goed te doen want het weerde heel wat aanvallen af.
De Spanjaarden en Fransen probeerden nog enkele malen om het fort te overmeesteren. Maar zelf met explosieven lukte dat niet! Uiteindelijk viel Maastricht en kon er geen eten, drinken en munitie meer naar het fort worden gebracht waardoor de 450 soldaten zich moesten overgeven.
Je moet je maar eens inbeelden hoe het is om in deze donkere, koude gangen te leven. Je hebt de hele tijd de kans om opgeblazen te worden door ongelukjes met buskruit of het niet goed schoonmaken van je musketten. En tja… Dan heb je nog de vijand ook natuurlijk!
Geen wonder dat mannen hun tanden zelf begonnen uit te kloppen om legerdienst te ontsnappen! (Voor musketten te laden moest je immers een handeling doen waar je de kogel een kopje kleiner maakt met behulp van je tanden – Not kidding!)
Na deze heel interessante rondleiding dacht ik bij mezelf hoe gek mensen eigenlijk toch zijn. Altijd maar vechten, vechten, vechten. En voor wat eigenlijk? Voor een of andere heerser die toch geen zier geeft om hoe jouw leven er uitziet.
De ondergrondse gangen van het Sint-Pieterfort in Maastricht.De Maastrichtse mergelgrotten
Tien minuutjes na de eerste rondleiding werden we opgehaald voor de tweede tour naar de ondergrondse gangen.
In feite hadden deze erg weinig te doen met het fort, maar doorheen de geschiedenis kwamen ze wel enkele keren in contact met elkaar.
De ondergrondse grotten (grotten Noord) zijn geen natuurlijk fenomeen, maar een gigantisch gangenstelsel (ooit meer dan 220 kilometer lang!) volledig uitgegraven door de mens.
De waardevolle zand- en kalksteen die er werd ontgonnen werd gebruikt voor bouwwerken en andere constructies. Boeren hakten gigantische blokken van meer dan 150 kilogram per stuk uit en laden die op karren, voortgetrokken door paarden die al dagen of soms weken het daglicht niet hadden gezien.
In de zandsteen zie je heel wat overblijdselen van deze bedrijvigheid. Zo zie je heel wat karsporen, werkgerei, olielampen, maar ook fossielen en wat me meest verbaasde… Kunstwerken!
Tweehonderd jaar lang maakten de ondergrondse werkers gebruik van steenkool om prachtige taferelen op de zandige muren op te tekenen. Het resultaat daarvan is eigenlijk een prachtig, ondergronds zwart wit museum.
Ondergronds is het maar elf graden ‘warm’. Ik kreeg het al gauw frisjes. Maar wat me toch nog het meeste kippenvel bezorgde waren de griezelige verhalen van mensen die hier verdwaald waren geraakt.
Niemand overleefde langer dan drie dagen omdat het gewoon te koud was en… Tja, je begint wel een beetje door te slaan in deze eeuwige duisternis natuurlijk.
We namen de proef op de som en probeerden in de volledige duisternis voor zestig meter door te stappen. Leuk voor even, maar al gauw heb je er genoeg van. De kinderen die eerst nog zo enthousiast waren over deze ondergrondse wereld vonden het nu plots niet meer zo leuk. Ze zeurden de rest van de tijd eigenlijk alleen maar om terug bovengronds te gaan.
Nadat de gangen niet meer werden gebruikt voor stenen te ontginnen, werden er onder andere Britse en Franse soldaten in ondergebracht. Die probeerden weg te vluchten van de Duitsers, maar ook boeren inclusief hun vee probeerden te ontsnappen aan de Franse bezetter.
Ondertussen blijft er van de meer dan tweehonderd twintig kilometer gangen nog ‘maar’ tachtig kilometer over. Maar het blijft impressionant en zéker een bezoek waard!
Maastricht had eigenlijk veel meer te bieden dan ik oorspronkelijk dacht.
Nadat mijn pupillen zich weer hadden aangepast aan de grijze wolken van de bovenwereld, stapte ik terug naar mijn jeugdherberg van waar ik gepakt en gezakt dan naar het station stapte.
Twee uurtjes in de trein en ik zou alweer in Utrecht zitten! Lang geleden!
De mergelgrotten hebben prachtige muurtekeningen van soms wel driehonderd jaar oud!
