Waarom moeten er toch telkens onschuldige slachtoffers vallen? Mensen die gewoon even plezier willen hebben. Die even willen ontspannen van hun dagelijkse stress, misschien gewoon even ontsnappen uit deze donkere, donkere wereld waar we ons tegenwoordig in bevinden. En terwijl zij nog dromen van hun vakantiebestemmingen worden ze aangevallen zonder zich zelf te kunnen verdedigen… Laf.
Dit alles bleef zich natuurlijk in m’n hoofd afspelen. Tesamen met het feit dat ik twee dagen later zou vertrekken van diezelfde luchthaven om exact hetzelfde uur dat de bommen ontploften maakten me bang. Maar dat is ook maar normaal denk ik…
De verhalen op TV, gevolgd door nog een andere belachelijke en laffe bomaanslag in Brussel, deden mij serieus twijfelen aan mijn toekomstige vakantie.
Maar… Is dat niet precies wat de terroristen willen? Willen ze niet juist dat we onze normen en waarden opgeven voor een leven die terug aan de middeleeuwen moet denken?
Ik weiger om toe te geven aan mijn angsten En dus besloot ik om gewoon verder te gaan met reizen. Volgende stop: De Dominicaanse Republiek.
Doodsbang, en dat kan je heel letterlijk nemen, vertrok ik naar de luchthaven. Met amper drie uur slaap werd ik opgehaald door mijn private chauffeur van dienst, Yana. Een meisje met wie ik het heel goed kan vinden. Mijn BFF of ‘best friend forever’ in hedendaagse termen.
In plaats van de Brusselse luchthaven vertrok mijn Jetair vlucht vandaag uit Oostende. Ongeveer 120 kilometer verder dan Brussel.
De rit verloop vlot, want er was nog maar weinig volk op de baan. Wanneer we dan eindelijk aankwamen aan de luchthaven van Oostende zag je al meteen enkele blauwe, flitsende lichten opdoemen. Politie met eng uitziende geweren stonden klaar om iedere auto apart te inspecteren voor mogelijk gevaar.
Door met Yana de hele tijd te hebben gelachen en gepraat over de normale dingen was ik de terreurdreiging even vergeten. Maar door dit tafereel werd ik natuurlijk weer wakker geschud.
Na ons afscheid ging ik gepakt en gezakt de wachtzaal van de luchthaven binnen. Heel erg vriendelijk werd ik, en iedereen, meteen opgewacht door een steward van Jetair.
“Er is gratis ontbijt voor iedereen, dus neem maar zo veel je wilt! Als je graag ook een drankje hebt, dan kan je daarvoor buiten in het drankbusje terecht. Fijne reis!”
Voor mij stonden heel wat dozen met typisch Belgische ontbijtkoeken of koffiekoeken. Heel leuk en lekker bovendien!
Aangezien ik helemaal alleen rondtrek, zit ik natuurlijk ook alleen. Duidelijk een verdacht signaal voor veel mensen want het valt me meteen op hoeveel angstige blikken richting mij worden geworpen.
Wanneer ik mijn tassen even opneem om naar het toilet te gaan, krijg ik nog meer bekijks.
Eng. Heel eng wat zo’n laffe terreurdaad met de mensen doet!
Maar ik betrap me er zelf ook op dat ik rondkijk en verdachte mensen probeer te scannen.
In de wachtzaal zelf loopt heel wat volk. Veel meer dan ik had verwacht. En af en toe zie je ook een gewapende politieagent langskomen.
Wat een bevreemdende sfeer is het in ons kleine landje toch, deze laatste paar dagen… Gelukkig zit ik binnen een tiental uur enkele duizenden kilometers verder en kan ik genieten van een zorgeloze vakantie. Nuja … Schrik is er natuurlijk altijd. Want m’n vrienden en familie zitten toch nog steeds thuis.
Na nog heel wat minuten tot uren vertraging, aanschuiven en vervolgens de negen en een half uur durende vlucht gaan we bijna landen. De vlucht is tot nu toe heel comfortabel geweest en de honderden Dominicanen hebben hun eerste indruk al op mij achtergelaten: luid maar plezierig!
Wanneer we al heel wat meters lager vliegen lijkt het wel alsof we op een of andere kermisattractie zijn terechtgekomen. Het hele vliegtuig schokt en regelmatig schieten de passagiers een stukje omhoog. De luidruchtige Dominicanen worden nog luider en beginnen allemaal door elkaar te roepen. Wanneer één vrouw begint met weesgegroetjes af te rammelen, kan ik me even niet meer inhouden en moet ik echt gaan lachen. Het is heus niet zo erg…
Eén, twee, drie, …. Nog heel wat meer vrouwen beginnen met allemaal door elkaar god te aanbidden voor hen veilig te laten landen.
De vrouw naast mij begint te huilen en haar dochter probeert haar te troosten.
Ik zit ondertussen nog steeds met een smile aan het raampje en probeer tussen het tumult door naar buiten te kijken.
Wanneer de dochter en ik ogen kruisen, rolt ze met haar ogen en zegt ze stil dat haar moeder overdrijft. “It’s not bad. Every flight like this.” zegt ze in gebrekkig Engels.
Eens we zijn geland loopt alles vlot. Nadat we uit het vliegtuig zijn gestapt moeten we enkele papieren invullen en een ‘tourist-card’ kopen ($10 of €10). Daarna wissel ik wat geld en schuif ik aan bij de grenscontrole.
Wanneer die eindelijk achter de rug is kan ik m’n rugzak oppassen en hoef ik nog maar even te wachten om in de eigenlijke aankomsthal te arriveren.
Het eerst wat ik doe is achter een simkaartje gaan (altijd handig om contact te kunnen houden!) en vervolgens ga ik richting mijn op voorhand geregelde shuttle.
Na even wachten pikt die me op en brengt die me enkele tientallen kilometers verder, in het oude stadsdeel van Santo Domingo. De ‘Zona Colonial’, meteen ook één van de meest charmante bezienswaardigheden in de Dominicaanse Republiek.
Volgens vele mensen is het verkeer een absolute ramp in de Dominicaanse Republiek, maar persoonlijk vind ik dat echt nog wel meevallen… Zeker in vergelijking met Azië!
Op internet probeer ik een beetje te zoeken wat er nog te bezichtigen valt, maar aangezien het al begint te donkeren besluit ik niet meer buiten te gaan. De toeristische gebieden in de Dominicaanse Republiek zijn vrij veilig omdat er heel wat politie is. Maar eens het begint te donkeren blijf je best binnen, lees ik overal.
Ik ben toch moe en kruip rond 20:00u al in m’n bedje.
Morgen ga ik de Zona Colonial verkennen en begint mijn echte vakantie in de Dominicaanse Republiek!
