Santo Domingo dag twee

Het was dan wel een beetje aan de late kant gisteren, toch was ik ook deze morgen weer vroeg op. Rond acht uur werd ik wakker. Mijn gsm lag in m’n kluisje (ik had ‘m gisteren niet meegenomen uit vrees voor zo laat nog door de stad te lopen) en ik was er van overtuigd dat het al veel later was. Onder mij en in het bed naast mij lagen mijn kamergenoten nog steeds te slapen, dus ik wist meteen dat het nog niet zo laat kon zijn.

Vandaag had ik nog niet echt plannen gemaakt. Ik had immers het meeste van Santo Domingo al gezien en er was niet ongelooflijk veel meer te zien. Een kleine dertig kilometer van waar ik zat, was een bekend strand (Boca Chica), maar door het paasweekend werd het een beetje afgeraden door de locals. Bovendien flitsen vandaag uitzonderlijk veel donkere wolken voorbij.

Los Tres Ojos was een andere mogelijkheid. Een natuurpark op amper vijf kilometer van het centrum en volgens sommigen één van de mooiste excursies in de Dominicaanse Republiek.

Net wanneer ik besloot om naar dit park te gaan, begint één van de mensen uit het hostel tegen me te praten. Een New Yorker met roots in Venezuela.

Hij vraagt me wat ik vandaag ga doen en vertelt er meteen ook bij dat Boca Chica heel teleurstellend is. Eerder deze week was hij nog naar Punta Cana geweest (het oosten van de Dominicaanse Republiek) en daar waren de stranden paradijselijk mooi. Hier was het enorm toeristisch en bovendien nogal vuil.

Voorlopig van mijn lijstje geschrapt dus!

De dikkerd vroeg me of ik al had gegeten, want dat hij een erg goede plek gevonden om te gaan eten. Tegen dat we uitgekletst waren was het al elf uur en dus besloten we om gewoon samen te gaan eten.

De jongen was heel leuk om tegen te praten maar hij haalde volgens mij nog geen halve kilometer per uur. Dit kon je geen slenteren meer noemen, hij geraakte echt gewoon niet vooruit…

Wanneer we na een half uur eindelijk waren aangekomen (normaal hoogstens vijf a tien minuten stappen!) stond er heel wat volk in de drukke zaak.

Op het eerste zicht leek het een beetje een cafetaria, want al het eten lag al klaargemaakt in schotels. Daarachter stonden heel wat mannen met haarnetjes op die grote porties op borden schepten.

Vilar Hnos heette de zaak. En duidelijk een begrip in Santo Domingo, want achter ons stroomden heel wat locals toe.

Wanneer we er eindelijk uit waren wat we wouden eten kozen we een plekje in comfortabele zetels helemaal achterin de zaak. We bestelden beiden nog een versgeperst fruitsapje waarop we makkelijk een kwartier moesten wachten.

Ook op onze twee extra borden moesten we iets van een kwartier wachten.

Gelukkig was het eten heerlijk en kon je het best koud opeten! Een absolute aanrader voor iedereen die naar Santo Domingo komt!

Voor we onze rekening betaalden verloren we nog eens een kwartiertje. Ik ergerde me wel al een beetje… Je kan sloom zijn, maar dit was echt wel erg. Veel kan je er echter niet aan doen, want dit is echt overal in Santo Domingo zo. Traag en niet altijd met evenveel zin.

Met de Amerikaanse dikkerd slenterden we terug naar het hostel, waarna we samen nog een uitstapje maakten naar de nabijgelegen dijk.

De zee rond het eiland is ongelooflijk wild. Het water klotste letterlijk tientallen meters hoog tegen de rotsen op. Met de hevige wind waren er heel wat kinderen (en volwassenen!) ondertussen ook even aan het vliegeren.

Een beetje later ging ik alleen verder, blij dat ik eindelijk weer sneller kon stappen. Van zo verschrikkelijk traag te slenteren word je gewoon enorm moe! Zeker in zo’n warm weer…

Ik besloot om nog even verder te kijken in het oude stadsgedeelte om er zeker van te zijn dat ik niets had gemist. Dit keer met mijn camera in de aanslag om alles zo goed mogelijk vast te leggen.

Wanneer ik op het centraal gelegen Columbus plein aankom zie ik een treintje staan.

Ik besluit de elf euro te betalen en op de door toeristen ingepalmde trein te springen.

Onderweg zien we heel wat van de monumenten die ik al eerder zag. Ook enkele nieuwe, maar grotendeels dezelfde.

Ik ben er dus zeker van dat ik Santo Domingo goed heb kunnen zien en klaar ben voor enkele nieuwe bezienswaardigheden van de Dominicaanse Republiek.

De Chu Chu trein maakt heel wat bochtjes en wordt af en toe voorbij gestoken door ronkende krotten die duidelijk haast hebben.

Wanneer we terugkeren bedankt ik de man die mij een luispreker gaf waaruit Engelse commentaar klonk en loop ik verder.

Ongelooflijk… Wie staat daar, net op die plek waar ik afstap: de slome dikkerd. Hij ziet me natuurlijk meteen staan en volgt me in slakkentempo naar de overige stadsdelen die ik nog wil zien.

Op een moment word ik het een beetje beu en raak ik hem -eindelijk- kwijt. Oeps… Nu nog een excuus bedenken voor wanneer ik ‘m vanavond terug zie.

Wanneer de zon terug begint te zakken, stap ik op m’n gemakje terug naar het hostel waar ik nog van een stukje watermeloen geniet. Morgen ga ik verder met mijn rondreis door de Dominicaanse Republiek. Op naar Puerto Plata!