De volgende dagen bracht ik voornamelijk door aan het zwembad van het hostel of al wandelend op de kilometerslange stranden. Uiteraard nam ik af en toe een rustpauze en plantte ik me neer in het zachte zand van Corales Beach of Bavaro Beach of… Welk strand dan ook! Ze behoren niet voor niets tot de mooiste plekjes van de Dominicaanse Republiek!
Watersporten in Punta Cana.Ik maakte ondertussen ook kennis met Norbert, een Hongaar die naar London verhuist is en daar als ambulancier werkt.
Hij was duidelijk ook gebeten door de reismicrobe, want hij had ook al heel wat plekjes bezocht.
Spijtig genoeg was de kennismaking van korte duur, want zijn rondreis door de Dominicaanse Republiek zat er al weer op.
Gelukkig kon ik het erg goed vinden met Manuel, de Venezolaanse jongen die in mijn kamer sliep en Ricardo en Maria; een koppel die op al heel wat plekken hadden gewoond en gewerkt.
Dat is het leuke aan jeugdherbergen en hostels. Je bent veel spontaner en veel socialer. Daardoor maak je veel sneller vrienden en leer je leuke verhalen verkennen. Leuk, of minder leuk…
Manuel was bijvoorbeeld naar hier gekomen omdat hij meer geld wou gaan verdienen. in de Dominicaanse Republiek is het minimumloon 300 à 400 USD. In Venezuela -ongelooflijk maar waar- slechts 24 dollar…
Ik voelde me best slecht als hij me zijn oneerlijke leven vertelde. Zeker omdat Venezuela geen arm land is, want ze hebben gigantische olievoorraden!
Manuel vertelde me dat Venezuela socialistisch is -maar volgens mij eerder communistisch- en dat het daar echt niet lijkt te lukken.
Logisch, dat je dan naar een ander land gaat om je geluk te zoeken.
Hier had hij ondertussen drie werkjes. In drie jaar tijd had hij nog geen dag vrij gehad! Zijn verhaal had echt een verschrikkelijke stempel op me nagelaten. Wat is de wereld toch oneerlijk…
Ik mag van geluk spreken dat ik in Europe ben opgegroeid en kan doen wat ik wil. Sommige andere mensen hebben het immers niet zo eenvoudig…
Samen met Manuel en een hulp van het hostel, Marry, gingen we op een avond nog even wat Presidente biertjes drinken. Het bekendste biermerk van de Dominicaanse Republiek. Mijn hoofd tolde, niet alleen van de alcohol, maar voornamelijk door het vele Spaans dat ik probeerde te begrijpen.
Marry kon een beetje Engels, Manuel nog minder. Toch vond ik dat het me al redelijk lukte om te verstaan wat ze zeiden.
Ik leer Spaans en zij leren Engels!
Met Maria en Ricardo had ik minder moeite om te communiceren. Maria sprak immers goed Engels en Ricardo was afkomstig uit Puerto Rico, waar Engels ook een landstaal is.
Met spijt in het hart neem ik afscheid van dit leuke hostel in dit tropische paradijs. Mijn vakantie in de Dominicaanse Republiek zit er immers alweer op! Ik heb in ieder geval leuke mensen leren kennen en heerlijk kunnen genieten van mijn Dominicaanse kennismaking!
Morgenvroeg vertrek ik met de Bavaro Express bus richting Santo Domingo, van waar ik naar Aruba vlieg.
Het kilometerslange strand van Punta Cana. Prachtig!
