Skydive Spa

Bryan Adams mag gerust blijven zingen over zijn zomer van ’69, bij mij was het vooral die van 2016 die de moeite waard was!
Na Nederland, de Gentse feesten en Berlijn moest ik mijn vakantie wel afsluiten met een absolute klapper! En hoe kon ik dat beter doen dan skydiven van mijn bucket list te schrappen?
Enkele maanden geleden won ik via Taft een gratis Tandem sprong. Het werd dus hoog tijd om mijn prijs te ontvangen en mijn zenuwen door mijn lijft te laten gieren!

Skydive Spa met mooi weer!

Spa ligt vlakbij onze Noorderburen en aangezien ik aan de andere kant van België woon is dat natuurlijk niet bij de deur. Daarom wou ik mijn skydive experience natuurlijk optimaal maken en wachtte ik geduldig af tot de zon nog eens scheen boven ons Belgenlandje. Dat. Maar ook de vervaldatum van mijn cadeaubon zou bijna gaan verstrijken. En dat zou nu toch pas echt zonde zijn? Zo’n mooi cadeau helemaal niet gebruiken! Het werd dus hoog tijd dat ik uit een vliegtuig zou gaan springen! Na twee uurtjes rijden kwam ik dan eindelijk aan in het zonovergoten Spa. België kreeg deze week een ware hittegolf over zich heen. Ik kon dus geen beter tijdstip hebben uitgekozen!

Nerveus

Uit een vliegtuig springen doe je natuurlijk niet elke dag. Mijn moeder was er dan ook al van overtuigd dat ze binnenkort mijn begrafenis zou moeten regelen en dat het enige wat van mij overbleef een platte pannenkoek zou zijn. Misschien was het maar goed dat ze niet mee was… In m’n eentje was ik al nerveus genoeg! Gelukkig ebde de zenuwachtigheid langzaam weg, wanneer ik zag dat alle voorgaande parachutisten veilig op de grond neerploften. Twee uur wachten. Eén uur wachten. Dertig minuten wachten… “Sam?” Het moment suprême was amper vijftien minuten langer wachten. Mijn skydive instructeur zou het komende halfuur mijn beste vriend worden, en maar best ook. Hij stond immers in voor mijn veilige landing! Na even te hebben getwijfeld hoe ik mijn harnas over mij moest heisen stapten we, samen met de cameraman, richting het kleine propellervliegtuig. Samen met zeven andere ter dood veroordeelden klommen we de luidruchtige machine in en eens we allemaal neerzaten -zonder gordel!- begonnen de propellers sneller en sneller rond te draaien. Het doorzichtige rolluik dat als deur diende werd gesloten en enkele minuten later stegen we op. We zouden tot 4000 meter hoogte stijgen en van daaruit helemaal terug naar beneden springen. Duizend meter, tweeduizend meter, drieduizend meter. Ik keek links en rechts naar het miniscuul kleine landschap dat zich onder mij uitstrekte. We zaten zelf hoog genoeg om te zien dat de wereld bolvormig is, want het onderliggende landschap glooide zachtjes. Met geen wolkje aan de lucht en een zon die hevig scheen was ik helemaal klaar voor de sprong. Ik was nummer twee om te springen en de vrouw naast me zag er allesbehalve op haar gemak uit. “Wil jij niet eerst springen?” Grapte ze. “Ladies first!” Zei ik. Het lichtje naast haar sprong op groen en plots leek ze wel in Sneeuwwitje te veranderen. Haar cameraman stapte naar buiten en de vrouw werd voorover geschoven door haar tandem instructeur. Ze keek naar boven, proberend om het vier kilometer lager liggende Spa niet te moeten zien. Voor ze het wist werd ze meegesleurd door de hevige wind en was er van haar geen spoor meer te bekennen.

Go!

Nummer twee. Mijn doorzichtige, erg modebewuste bril werd door mijn instructeur opgezet en voor we vertrokken gaf ik nog een fistbump aan de cameraman en de instructeur. De man met de Gopro’s op zijn helm klauterde naar buiten en wachtte ons op. “Ga maar.” Verzekerde de instructeur mij. Sinds het luikje was opengeschoven was ik niet zo zeker meer of ik deze skydive wel nog wou doen. Volgens mij was het nu wel al iets te laat om nog koude voeten te krijgen… Zoals gevraagd vormde ik mijn lichaam om tot een banaan en kromde ik mijn voeten onder het vliegtuigje, terwijl ik op de rand van dit vliegensvlugge transportmiddel ging zitten. Links van mij sprong de cameraman de dieperik binnen en ik wist dat wij meteen zouden moeten volgen. Er kwam geen geluid en heel even kon ik geen adem happen. Niet langer dan een seconde, want dan schreeuwde ik het uit. “WOEHOEW!” – “YEAH!” – “NIIIIICE!” Mijn hele gezicht was tijdelijk onderhevig aan een vorm van plastische chirurgie. Mijn chubby kaken werden geplooid zoals die van een Shar Pei hond (die verrimpelde honden, zeg maar), terwijl de aders op mijn hoofd opzwollen en mijn kop aardig rood werd. Ik glimlachte, genoot en gierde het uit van het plezier en stak mijn duimen non-stop in de lucht! “Drie, twee, één…” De parachute werd afgevuurd. Met een stevige trek werden mijn instructeur en ik de lucht in gekatapulteerd en tuimelde de cameraman nog een stukje lager voor hij ook zijn gigantische valscherm door de wind liet opbollen. Een pak trager dan de 180 km/u die we gingen, maar nog steeds erg snel, vielen we naar beneden naar het alsmaar dichterbij komende Spa. Mijn instructeur gaf me de twee touwen van de parachute in mijn handen en beval me om links en rechts te trekken, zodat we uiteindelijk veilig zouden neerkomen op de Aérodrome de Spa-La Sauvenière. Ik trok zo hard ik kon, maar kreeg nauwelijks beweging in het valscherm. “Hup, hup! Toon je spierballen eens!” Grapte de instructeur. Zo hard als ik kon trok ik aan de koorden, en eens de man me een beetje hulp gaf ging het veel makkelijker. Zoals een bloemblaadje zweefden we door de lucht, ronddraaiend en van kant wisselend tot de zwaartekracht ons met onze vier voeten op de grond liet vallen. Ik schreeuwde het uit en mijn glimlach bleef nog tientallen minuten op mijn smoelwerk staan. Skydiven is heerlijk.

Meer lezen over Spa? Check dan zeker ook deze blog posts: – Bezienswaardigheden in Spa – Hotel in Spa, Ardennen