26 april, 2020

[Covid-19] Eindelijk thuis

Twintig uur later, en ik ben eindelijk terug in België.
In totaal zat ik anderhalve maand vast in de Dominicaanse Republiek omwille van het Corona virus.
Ik koos zelf om de pandemie daar af te wachten, maar het verlangen om thuis te zijn werd me te groot.

Inhoudstafel

Eindelijk thuis

Ik druk op de knop van de afstandsbediening die de garagepoort doet openschuiven. Daarna pak ik mijn halflege flesje ontsmettingsgel en duw het uit over het stuur, de versnellingspook, de sleutel, de afstandsbediening en het handvat van de deur.

Met mijn koffer, rugzak en mondmasker nog steeds aan loop ik binnen.

Ik ben thuis.

Emotioneel vanop een afstand

Terwijl ik de gang binnen strompel op een stroom van emoties, hoor ik mijn moeder tegen haar computer babbelen. De drang is groot om de leefruimte binnen te lopen en haar vast te pakken en vertellen hoe hard ik haar heb gemist. Maar dat mag niet. En dus sleur ik mijn valies de trap op. Weg met dat verdachte zwaargewicht dat vandaag door zo veel mensen werd bepoteld.
Ik duw mijn bagage in een hoekje en weiger om er de komende week nog naar om te kijken, laat staan aan te raken.

Ondertussen staat mijn moeder, mijn lieve mama die ik de laatste tijd alleen virtueel heb mogen zien, natuurlijk al aan de trap. Even word ik emotioneel. Dan heb je godverdomme de halve wereld afgereisd in een bijna apocalyptische toestand en dan kun je niet eens die overrompeling van liefde kwijt die je op dat moment voelt.

Op dat precieze moment besef ik ook dat ik mezelf een beetje heb voorgelogen in de Dominicaanse Republiek. Ik heb het best wel moeilijk gehad daar. Ik verbleef in een comfortabel appartementje en heb nooit problemen gehad. Noch heb ik die lieve Dominicanen hun moed zien verliezen en mijn fatalistische voorspellingen voor dit land en zijn inwoners zijn ook (nog?) niet uitgekomen. Maar toch…
Het is behoorlijk eenzaam in een land waar je de taal niet spreekt, waar je bijna niemand kent en waar je de hele dag alleen maar met je gedachten zit. Het is moeilijk om je in te beelden hoe alles er thuis aan toe gaat, hoe het met je familie en vrienden is gesteld. Het is onmogelijk om in de toekomst te kijken en te voorspellen hoe lang dit nog gaat duren en hoe veel slachtoffers -direct of indirect- dit nog gaat vergen.
Ik ga zeker niet beweren dat ik het zwaarder had dan iemand anders. Iedereen zit immers opgesloten. En iedereen heeft het zwaar.
Ik had tenminste nog een terrasje en comfort. Ik had zelfs airconditioning! Maar een thuis had ik even niet.
Tijdens een ongeziene situatie zoals dit, snakt iedereen er natuurlijk naar om terug een normaal leven te leiden. Voor mij was een vertrouwd thuis, het zien van vertrouwde mensen en zelfs vertrouwd eten echt iets waar ik naar verlangde, iets wat mij weer normaal liet voelen.

Er vloeien een paar traantjes van verdriet en geluk, maar de zucht van opluchting is toch het grootst. Terwijl ik vanop de trap zit te tateren met een mondmasker op, zie ik mijn moeder eindelijk eens niet vanachter een beeldscherm. Ik ben thuis. Eindelijk thuis!

De kledij die ik nu al meer dan vierentwintig uur draag begint te kriebelen. Ik smijt alles in datzelfde hoekje als mijn bagage, smeer mijn handen opnieuw vol met de hand sanitizer en loop naar de badkamer. Als een bezetene smeer ik mijn handen, armen en gezicht in met zeep en schrob dan tot mijn huid rood ziet. Daarna keer ik terug naar mijn kamer en hul me in een nieuwe outfit uit een kast waar anderhalve maand niemand in heeft zitten rommelen.

Na een inhaalbeweging op mijn slaaptekort, loop ik -via de achterdeur, want dat is de komende twee weken ‘mijn’ deur- de tuin in om nog wat met mama te kletsen. De lieve buren die me de afgelopen weken telkens weer een hart onder de riem staken, zwaaien me vanachter hagen en hekkens allemaal tegemoet en nu voel ik me echt weer thuis. “Home is where the heart is”.

En nu kom ik twee weken niet buiten

Ik ga eerlijk zijn: ik ben nerveus voor de twee weken die komen.

Elke keer dat ik nies of kuch gaat er een alarmbel af in mijn hoofd. Heb ik het virus opgelopen op het vliegtuig? Heeft dat verdomde Corona zich toch door mijn mondmasker weten wringen? Was het een goed idee om die laatste vlucht terug te nemen?

Snel neem ik dan mijn hand sanitizer en duw die uit op mijn handen. En meestal volgt dan ook mijn gezicht (en dat smaakt víés!) en de spullen waar de niesdruppeltjes op neerdwarrelden. Eigenlijk heb ik geen idee of zo’n ontsmettende gel ook daarvoor helpt. Maar voor mijn hoofd rustig te houden helpt het. En dat is ook niet onbelangrijk.

Want nu eis ik echt dat mijn hersenen stoppen met dramatische, Hollywood-waardige verhaallijnen door mijn hoofd te projecteren. Allez… Ik geef mezelf nog twee weken, maar dan moet het echt gedaan zijn met al dat stressen.

Ik ben thuis nu. Ik ben in een vertrouwde omgeving, ik kan weer babbelen met vertrouwde gezichten en in mijn eigen taal. Ik hoef me geen doemscenario’s meer voor te stellen over wat er mógelijk kan gebeuren in een land waar sociale zekerheid nauwelijks bestaat en waar zo veel mensen in armoede leven.
Ik ben thuis nu en ik ben blij.

Zullen we afspreken dat ‘geen nieuws, goed nieuws’ is?

Vond je dit een goed artikel? Geef je het dan 5 sterren? Bedankt!
 
In dit artikel staan enkele affiliate links. Wanneer jij iets boekt bij deze reisorganisaties krijg ik een kleine commissie op de boeking. Jij betaalt daarvoor niets extra. Je kan het dus zien als een manier om deze blog te steunen als je er iets aan hebt gehad. Ik gebruik deze reisorganisaties zelf ook, en ik zal alleen reismaatschappijen aanraden die ik zelf ook gebruik.
 

Volg je mij al op Social Media?


Hoi, ik ben Sam Van den Haute. Gedurende de laatste 5 jaar reis ik bijna permanent de wereld rond. Het avontuur opzoeken en mooie plekjes bezoeken zijn immers mijn passie. Laat mij ook jou inspireren met geweldige verhalen, prachtige foto's en handige tips van mijn avonturen op reis. Op mijn facebookpagina en instagram account krijg je de laatste updates en mooie foto's om jou te inspireren voor je volgende reis.
Mijn tips voor reizigers werden tijdens het korte bestaan van deze blog al gedeeld op o.a. Radio 2, NPO 3FM (Nederland), De Standaard (bijlage Media Planet), Steps Magazine, Vakantiesalon Antwerpen en heel wat meer platformen.
Sluit je aan bij duizenden anderen om de laatste updates te ontvangen!

Like Checkoutsam op Facebook
 
  1. Hi Sam, glad you are safely home.
    Andy and I met you in Bush Camp in November and I had been wondering where you may be in all this madness. I can put my mind at rest now you are home. Stay safe ?

    • Hi Lynn!

      How wonderful to hear you again in such a horrible situation… How are you and Andy holding up?
      I’ve been thinking about South Africa a lot! Especially about how poachers now get a free pass to do whatever they want… I really do hope that the situation can get back to (a new) normal soon!

      Lots of love and keep safe!
      Sam

      • Lynne Wallace says:

        We are fine thanks Sam. Andy is getting out on his mountain bike for a ride every other day for his exercise allowance, and I am working on my allotment most days with Andy joining me when he isn’t riding. My father is 94 so keeping away from everyone and everything else so I can still deliver his shopping and check in on him. The one thing we really miss are our 4 grandchildren. Stay safe xx

        • Happy to hear you are all safe!
          I hope you will soon be able to meet your family members again. In Belgium, the quarantaine is slowly being opened up again so from next week we can meet with family or friends.
          Keep strong and stay safe! I would love to see you both again in South Africa some day! 🙂

          Sam

Laat een bericht achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

U kunt deze HTML trefwoorden en attributen gebruiken:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Check Out Sam

Check Out Sam