Even zuchten, in mijn ogen wrijven, geeuwen en me uitrekken voor ik als een zombie uit mijn knusse bedje kruip. Wanneer ik een half uurtje later al veel wakkerder ben, trek ik opnieuw verschillende lagen kledij aan, check ik mijn rugtas en camera en ben ik klaar om te vertrekken.
De trip naar de Fjorden begint om 10u ’s ochtends vanuit de fameuze vissershaven. Het is gevoelig kouder geworden. Ik kijk even op m’n smartphone en zie dat het van -3°C naar -7°C is gezakt. Brrr. Maar al bij al valt het nog steeds goed mee.
Even zoeken brengt me al gauw bij mijn reisgenoten van vandaag. Een kleine groep mensen staat geduldig te wachten op de aankomst van een boot die ons naar één van de prachtige Noorse Fjorden zal brengen.
Precies wanneer ik aankom, zie ik ook een boot verschijnen die achterwaartse manoeuvres maakt zodat alle passagiers moeiteloos aan boord kunnen klimmen.
De boot is duidelijk niet overboekt. Ik zet me helemaal achterin tegen het raam. Zo zie ik het meest als ik niet buiten sta te verkleumen.
Telkens de boot een interessante plek voorbijvaart, luiden er belletjes gevolgd door een korte uitleg. We zijn al een half uur onderweg en bijna niemand heeft zich op het bovendek begeven. -7°C en een boot die aan veertig kilometer per uur door het water vaart zijn dan ook geen uitnodigende voorwaarden.
Wanneer we ver genoeg uit Bergen zijn, trek ik mijn warme kledij toch aan en neem ik mijn camerastatief uit zijn zakje.
Eens buiten is het milder dan verwacht. Doordat ik goed ingepakt ben, kan de wind alleen aan mijn oren, die ik dan gewoon wat dieper onder mijn sjaal en muts stop.
De Noorse Fjorden zijn wereldvermaard en met reden. Het prachtige water -op sommige plekken zelf doorzichtig!- wordt onderbroken door gigantische rotsmassa’s die volgegroeid zijn met naaldbomen en mossen. Je zou denken dat op deze kille plekken geen mensen zouden wonen, maar we zijn natuurlijk wel in Noorwegen.
De solitaire woonsten staan in groot contrast met de uitgebluste natuur. Sommige woningen staan er al sinds de tijd van de vikingen en worden nu vooral als vakantiehuisjes gebruikt, vertelt de kapitein ons.
Hoe verder we van Bergen zeilen hoe meer ijs we zien. Onder de boot kraakt de machtige boot het nu nog dunne ijs met veel gemak in kleine ijsblokjes die naar de zijkanten an de prachtige fjorden worden gestuwd.
Langs de honderden meters hoge rotsen zien we verstijfde watervallen en stroompjes. Alsof de vriestemperaturen de tijd voor het water hebben stilgezet. Door de laaghangende zon blinken de dodelijke ijspegels mooi op en geven ons wederom een adembenemend schouwspel.
Anderhalf uur na ons vertrek is het alweer tijd om terug te keren. Net nu we bij een van de mooiste delen zijn aangekomen. Het water lijkt wel zwart in deze omgeving, net zoals de kleine eilandjes waar af en toe een huis op staat gebouwd.
Het ijs die op het water drijft is ook pakken dikker. Af en toe zie je een kleine ijsschots voorbijdrijven.
Net wanneer ik mijn verkleumde lijf even wil opwarmen, hoor ik een luid gekraak. Met iets minder dramatische gevolgen dan de titanic, hebben wij ook ijs geraakt. Links van ons is het water herleidt tot een gigantische schaatspiste die de komende dagen ongetwijfeld nog zal uitbreiden.
De grote boot vertraagt en keert koers. Het dunne ijslandschap breekt af en vaart weg van de boot. Eens we terug onze benodigde knopen hebben gehaald wappert de Noorse vlag onvermoeid door tot we terug aankomen in Byrgen. De klassieke haven in Bergen.
