Als je zo’n dingen hoort, krijg je natuurlijk meteen een beetje schrik.
Maar die dingen gebeuren spijtig genoeg en we kunnen ons leven daar natuurlijk niet door laten leiden.
Mijn vlucht verliep gelukkig veel voorspoediger (een twintigtal minuten vertraging, maar dat is natuurlijk helemaal niet erg.) en twee uurtjes en ongeveer 1500 kilometer later kwamen we dan eindelijk aan in Tromsø. Deze stad wordt vaak aanzien als de hoofdstad van de Arctische regionen.
In januari is het amper één uurtje per dag licht, van 11:30u tot 12:30u. Voor de rest heerst er een blauwachtige gloed over de stad waardoor het om half één al acht uur ’s avonds lijkt.
Vanuit de luchthaven is het met de Noorse flybussen ongeveer een kwartiertje naar het centrum. Omdat Tromsø zo hoog in het noorden ligt, is er een vrijwel constante toevoer aan sneeuw en ijs. Daardoor zijn bepaalde oplossingen nodig om een constant aangevroren weg te vermijden. Als oplossing gebruikten de Noren een gigantische overdekte weg, die helemaal tot het centrum van de stad leidt.
Als je trouwens een auto gaat huren in Noorwegen, dan hoef je je ook niet te veel zorgen te maken over problemen. Door de speciale spijkerbanden merk je nauwelijks iets van de gladheid!Eens de overkapping wegvalt, worden de banen spekglad en is zout strooien geen oplossing aangezien er enkele minuten later weer een halve centimeter extra sneeuw over is gevallen. In de bekendste winkelstraat van Tromsø zijn de voetpaden zelf verhit, waardoor onoplettende toeristen niet zouden gaan uitglijden over de spekgladde wegen. Iets daarbuiten zijn de voetpaden even glad zoals moeder natuur het wou en is het opletten geblazen om niet op m’n smoel te vallen. Met mijn backpack stap ik naar de jeugdherberg en glijd ik een paar keer bijna uit. Gelukkig bezeer ik mezelf niet en kan ik moeiteloos in het hostel inchecken.
Vanavond boekte ik reeds een “Northern Lights tour”, een noorderlicht tour. De dagen voordien was er heel wat van de Aurora Borealis te zien, maar vandaag is het vrij bewolkt en zijn de kansen heel wat kleiner. Gelukkig doen de meeste tours extra moeite om enkele honderden kilometers verderop te rijden, zodat het noorderlicht toch te zien is.
Om het lichtspektakel te kunnen zien moeten er aan bepaalde voorwaarden worden voldaan. De deeltjes geven het beste van zichzelf in de bovenste delen van de aarde, nog boven de wolken. Hierdoor moet er best zo weinig mogelijk bewolking zijn.
Stiekem hou ik m’n vingers al gekruist in m’n warme handschoenen, om toch maar te hopen dat ik vanavond een mooi lichtspektakel te zien krijg.
Vooraleer ik vertrek wil ik wel eerst nog wat eten. Nog meer dan tijd genoeg om wat te zoeken.
Drie keer loop ik door het kleine stadje en drie keer vind ik niks. Er zijn wel een paar restaurants maar die staan me vandaag niet te veel aan. Ik passeer de Burger King en denk bij mezelf: “Toch niet weer?”, maar een half uurtje sta ik toch weer aan te schuiven om een whopper te bestellen.
Om mijn schuldgevoel weg te laten smelten, ga ik daarna naar de Coop (een supermarkt in Noorwegen) en koop me daar een appel.
Ik doe ook reeds inkopen voor morgen. Dan onderneem ik een tocht op een slee, voortgetrokken door huskies, en er werd gevraagd om een lunchpakket mee te nemen.
Morgen doe ik écht gezond! Drie broodjes, kaas en héél wat groentjes.
Half acht ’s avonds. Tijd om te vertrekken!
Met enkele andere gasten van de jeugdherberg vertrekken we in een klein busje. Op zoek naar de wereldbefaamde Aurora Borealis, waarschijnlijk dé leukste attractie in Tromsø. Eén van die gasten is een Nederlands meisje, Danique, met wie ik al gauw goed kan opschieten.
Eén uurtje rijden. Twee uur rijden. Het ziet er naar uit dat het vandaag geen geweldige dag wordt om het noorderlicht te spotten. Toch blijven we nog even verder zoeken en gelukkig loont ons geduld.
Vlakbij een tankstation spotten we de eerste straaltjes van het noorderlicht.
“Is dat het?” hoor ik sommige mensen zeggen. En ik moet eerlijk zijn; dat is ook wat ik denk. Het licht is nauwelijks te herkennen van een wolk. Als we onze camera’s op de statieven hebben geplaatst zien we dat het we degelijk om de groene schijn gaat. Er valt immers meer licht op de camera (hogere sluitertijd), waardoor het licht veel duidelijker zichtbaar is.
Gedurende het half uurtje die we op deze ijskoude plek doorbrengen (-18°C met een gevoelstemperatuur van -24°C!) wordt het noorderlicht soms ietsje sterker, waardoor de groene schijn met het oog zichtbaar is.
Het kampvuur wordt aangemaakt, hete thee en chocomel worden uitgedeeld en er wordt nog heel wat gelachen.
Het is ondertussen al iets na middernacht en het is tijd om naar huis te gaan. Een beetje een teleurstellende ontmoeting met Aurora. Maar gelukkig is dit slechts mijn eerste avond in deze noordelijk gelegen toendra.
