De centrale locatie voor tours en tripjes in Tromsø ligt op ongeveer tien minuten stappen van mijn hostel. Om half negen staat de halve luchthaven duidelijk al te popelen om aan hun actieve tours te beginnen. Ik stap op aan het Radison Blu hotel en gaap nog even naar het uitzonderlijke uitzicht die ik van daar heb. Tromsø wordt omringd door enkele mooie bergen met op de toppen een hele hoop sneeuw.
Het is ongeveer een half uurtje rijden naar de plek waar maar liefst 74 Arctische huskies ons zitten op te wachten. Het kleine busje scheurt door de sneeuw. De chauffeur is duidelijk gewoon om op ijzige straten te rijden.
“Mag de verwarming op?” vraagt de man naast me.
“Staat al op.” Antwoord de buschauffeur, waarna hij de verwarming open draait.
Wanneer we aankomen, hebben we meteen al een mooi uitzicht. Mijn pupillen zijn al goed gewend aan het duistere leven rond de poolcirkel.
We stappen door een halve meter sneeuw en zien twee Aziatische vrouwen die ons staan op te wachten. Eentje ervan is doof, maar kan perfect lezen. Het andere meisje is een leuke spring-in-het-veld die ons vertelt dat we ons in twee groepjes moeten verdelen om aangepaste kledij aan te doen.
De kledij en het speciale schoeisel houdt je zeker en vast warm, want ik sta nu alvast te zweten in het krappe hutje dat die typische geur van honden heeft.
Wanneer we buiten komen zijn de honden plots niet meer zo stil. Geblaf stijgt overal rondom ons op en al gauw vinden we ook de slaapplekken van de huskies terug.
Het eerste groepje loopt naar buiten, struikelt in de sneeuw en glijdt naar beneden om zo snel mogelijk enkele foto’s met de mooie honden te kunnen maken.
Wanneer ook de tweede groep buiten komt, kunnen we eindelijk van start gaan.
De ietwat norse Tsjechische kerel legt ons uit hoe we moeten rijden, hoe we moeten remmen en wat we moeten doen in een noodgeval.
Alles lijkt vrij duidelijk en we gaan van start. Ik wordt ingedeeld met een Brits meisje die duidelijk een beetje angstig is.
“Ga jij maar eerst.” zegt ze.
Terwijl zij haar comfortabel in de ruime slede zet, stap ik achteraan op het ski-achtige apparaat en wordt ik vergezeld door de aandachtszoekende huskies van de slede achter mij.
Wanneer we tien minuutjes later van start gaan schrik ik van de kracht van deze honden. Ik moet me goed vasthouden om niet te vallen, want ze sleuren je van de ene naar de andere kant.
Het eerste stuk is het moeilijkst, zei de instructeur. En dat is het zeker.
Ik moet heel veel moeite doen om me recht te houden en de slede niet te laten omkantelen op de oneven ondergrond. Anderen hebben minder geluk en liggen na enkele minuten al in de sneeuw te spartelen.
Een klein half uurtje later zweet ik me al kapot, maar lijkt het landschap eindelijk iets minder ruw te worden. Het meisje, die waarschijnlijk al helemaal door elkaar is geklutst, vraagt me of ik eens wil wisselen.
“Graag!” Zeg ik. En we wisselen af. Ze stopt een soort van anker in de grond, om er zeker van te zijn dat de huskies niet weg kunnen lopen als we wisselen.
Ongeveer twee minuten houdt het meisje het vol. Waarna ze vraagt om terug te wisselen. Net op dat moment valt de hele slede om, valt zij er af en val ik er uit. De honden hebben niets door en blijven gewoon doorlopen. Sneller en sneller, recht op de andere sledes af. Ik hol door de diepe sneeuw, maar kan de alsmaar snellere honden niet bijbenen.
De Tsjechische man die voorop rijdt stopt de honden en wordt -natuurlijk- razend. Hij begint me uit te kafferen en roept dat dit levensgevaarlijk is. Ik knik beleefd maar denk bij mezelf: ‘Wat kan ik daar nu aan doen, het is toch dat meisje die de slee niet kon sturen?’
“Waarom laat je zo’n klein meisje de slee besturen? Jij moet de slee sturen!” Roept hij nog tot hij zich woedend omdraait.
Klein meisje… Zo zou ik ze zeker niet beschrijven. Ze is even groot als mij, één meter tachtig, en ze lijkt me zeker niet fragiel.
Een klein beetje ben ik geïrriteerd. Ik kon er echt niets aan doen en het is natuurlijk nooit leuk als mensen tegen je beginnen roepen.
Wanneer ik terug op de achterkant van de slee sta komt het meisje aangewandeld. Ik vertel haar over de “Czech dick” en ze vertelt me dat ze hem al niet mocht, maar nu nog een pak minder.
Ik probeer het van me af te zetten en laat de huskies terug op het juiste pad rennen. Terwijl prachtige winterlandschappen rondom ons voorbijrazen, geniet ik van de plotse sneeuwstorm die in mijn gezicht waait. Het meisje is daar veel minder blij om en klaagt dat ze het koud heeft. Ze hoopt dat de tour snel voorbij is, maar het is zeker nog anderhalf uur verder.
Onderweg valt er gelukkig niets meer voor met ons. De zus van de familie die achter ons zit, heeft duidelijk dezelfde genen. Want ook zij probeert de slede even te sturen tot het grandioos misloopt. “Ze heeft bang van honden” probeert haar vader haar te verdedigen wanneer de woeste Tsjech ook tegen haar een scheldtirade begint.
“If you’re scared of dogs, why the hell do you go on a dogsledding tour then?!” lacht hij het meisje uit.
Je kan hem natuurlijk niet helemaal ongelijk geven…
Wanneer we aankomen bij een bevroren meer, switchen we nog een keer. Het is nu overwegend plat en dus heel wat eenvoudiger om te rijden. Het meisje houdt het voor een half uurtje vol, voor het weer wat te moeilijk wordt.
Tijdens de afdaling neem ik over en sta ik de helft van de tijd op de rem. Telkens weer verwonder ik mezelf over hoe sterk die beesten eigenlijk wel zijn.
Helemaal bezweet en afgepeigerd keren we na meer dan drie uur sleeën terug naar het kamp en brengen we de honden naar hun slaapplekjes bij hun vrienden die al deze tijd hebben zitten wachten. Gelukkig heb ik mezelf voorzien van een kleine lunch, want m’n maag knort al een tijdje. Ik zie de andere gasten verlekkerd naar mijn broodjes kijken, maar nee: ik deel niet!
De terugkeer in de bus loopt voorspoedig en rond drie uur ben ik terug in de hostel. Het is alweer pikdonker buiten.
In het hostel praat ik met Danique en Heleen. Twee Nederlandse meisjes. Maar ook Graham komt erbij. Een leuk figuur van maar liefst 75 jaar die nog steeds de wereld afreist. De man heeft heel wat leuke verhalen en herhaalt ze dan ook graag aan ieder die wil luisteren.
Danique vertelt me dat zij ook een ‘dog sledding tour’ deed vandaag. Wanneer ik haar vertel dat we meer dan drie uur rondreden, is ze lichtjes teleurgesteld. Zij mocht immers maar vijfenveertig minuten rondtoeren én ze betaalde er nog meer voor ook…
Die avond ga ik nog naar de Coop, doe ik enkele grote boodschappen en voorzie ik mezelf van een hele kom macaroni om mezelf te voorzien van voedsel voor de komende dagen.
Deze avond ga ik eens vroeg slapen, want morgen is de drukste dag van allemaal: walvissen kijken en ’s avonds (nogmaals) een ‘Aurora hunt’.
