Dag twee in Tel Aviv

Vrijdagavond begint de Shabbat in Israel. De bedoeling van dit wekelijkse feest is dat vrienden en familie samenkomen en genieten van een groot eetfestijn maar vooral door elkaars aanwezigheid.
De Shabbat duurt van vrijdagavond tot zaterdagavond en in de tussentijd sluiten ook (bijna) alle winkels, restaurants en zie je bijna geen auto’s meer op straat. Mijn nieuwe vrienden en ik deden mee aan de Shabbat van het hostel. We hielpen met het snijden van de groentes en genoten daarna, met een lekker glas wijn, van elkaars gezelligheid.

Dag twee in Tel Aviv

Samen met een van de overblijvers (bijna iedereen was die dag al vertrokken), dacht ik dat het leuk zou zijn om nog een marktje te gaan opzoeken. Natuurlijk waren we even vergeten dat het nog steeds Shabbat was. Eens we de doodstille straten van het anders erg drukke Tel Aviv aanschouwden, wisten we dat we een alternatief moesten zoeken. We stapten even doelloos rond en verkenden de stad zonder echt te weten waar we heen gingen. Uiteindelijk besliste ik dat ik nog even naar het strand zou gaan om daar wat te genieten van het mooie weer. Het werd me al gauw duidelijk waarom er zo weinig mensen rondreden in de drukke straten van Tel Aviv. Alle inwoners en toeristen van de stad hadden zich naar het strand gehaast om toch nog een goed plekje te vinden. De stranden zaten overvol en de rode, gele en witte parapluutjes toverden het zandtapijt om tot een gigantisch schaduwoppervlak. Desalniettemin wurmde ik mijn bips nog ergens tussenin om te genieten van de gezellige drukte van het strand. Even later raakte ik aan de praat met een Joodse advocaat en al gauw ging het natuurlijk over religie, het Jodendom in België en mijn mening over Israel. Thuis had de helft van mijn vrienden en familie een hartaanval gekregen toen ik hen vertelde dat ik naar Israel zou trekken. Maar om eerlijk te zijn voelde ik me even veilig als bij een vakantie naar Spanje of een ander Europees land. Tel Aviv was hypermodern, de mensen waren heel vriendelijk en ik had geen enkele keer de indruk dat er gevaar dreigde. De advocaat vertelde ons ook dat er heel wat Belgische Joden naar Israel waren gevlucht omdat ze bang waren geworden van de recente aanslagen en het alsmaar stijgende rasisme jegens hen. Uiteindelijk begonnen we over de Joden en hun gewoontes te praten en een ding vond ik wel heel grappig! Vrouwen moeten in bepaalde Joden gemeenschappen ook de haren bedekken. In de meeste gevallen is dat met een sluier of iets dergelijks, maar bijlange niet altijd! Sommige vrouwen, zei hij, kopen pruiken van tweeduizend euro of meer en gebruiken die om hun eigen hoofdhaar van de buitenwereld te verbergen. “De meeste vrouwen zien er zelfs beter uit met zo’n pruik!” Ik proestte het uit van het lachen. Tja… Als iets niet mag, moet je maar inventief zijn, zeker?! Na een langde dag in de zon te hebben gezeten, besloot ik dat het tijd was om terug te gaan naar het prachtige hostel en vroeg onder de veren te kruipen. Morgen zou mijn reis door Israel immers pas echt beginnen.