Bezoek aan de Kibbutz

Wat een dag was het vandaag! Israel is een prachtig land dat wordt geteisterd door heel wat tragedies en dat laat duidelijk een sterke indruk na op de mensen en het land. Als ik heel eerlijk ben, was dit de dag waar ik het minst naar had uitgekeken. Na twee dagen te kunnen genieten van het prachtige, zonovergoten Tel Aviv vertrokken we met z’n vijven ongeveer een uurtje noordelijker. Op de vooravond van het Islamitische offerfeest brachten we eerst een bezoek aan een Kibbutz (gesloten ‘Joodse’ gemeenschap) en ’s avonds trokken we verder naar Jesr El Zarka. De enige (!) Arabische gemeenschap die in Israel mag wonen. Het leek me een beetje een opvullende dag, maar Jezus (Uit Nazareth, Israel!)… Wat een interessante dag was dit! (Deze blogpost werd opgedeeld in twee verschillende posts, omdat het anders nét iets te lang zou worden…)

De Kibbutz

Het busje waarmee we verder trokken zat propvol. Niet zozeer met passagiers, maar wel met onze vele tassen en koffers. De chauffeur trok zich daar niet al te veel van aan en gaf goed gas. De laatste vijf minuten kwamen we aan in de omgeving van de Kibbutz. Om veiligheid aan zijn inwoners te garanderen waren er heel wat drempels en bulten in het wegdek aangelegd. En tja… You get the picture! Mijn buurvrouw, de Mexicaanse Carmen, kon het niet beter verwoorden: “Ik voel me als een milkshake.”

Eerst wist ik eigenlijk helemaal niet wat een Kibbutz was. Maar uiteraard kwam daar gauw verandering in. We werden door onze (ge-wel-dige!) gids, Genevieve, opgewacht en zij bracht ons verder naar een Amerikaanse ex-Kibbutz inwoner. Zij legde ons de basisprincipes van deze gesloten gemeenschap uit en tegelijkertijd konden we sippen van enkele van de biertjes die door leden van diezelfde Kibbutz waren gebrouwen.

Een Kibbutz (Joods voor verzameling / samenkomst) is een soort van socialistische samenleving. In feite is Israel als staat voortgevloeid uit heel wat Kibbutzen, maar eens de overheid stopte met het financieren van deze groeperingen bleven er nog maar weinig van deze samenlevingen over.

Iedereen die deel uitmaakt van deze gemeenschap heeft een bepaalde taak te vervullen en werkt binnen het domein, of daarbuiten. Het geld dat ze verdienen gaat volledig naar de Kibbutz en wordt herverdeelt onder alle inwoners. Iedereen, wat je ook doet, verdient exact hetzelfde. Mensen die al langer lid zijn van de Kibbutz krijgen een klein beetje meer, maar in feite is dat verwaarloosbaar.

Daar lag natuurlijk het probleem bij heel wat andere van deze Kibbutzen. Iemand die een hoge job had, kreeg evenveel als mensen met een veel lager inkomen. En dat vonden de meesten natuurlijk niet fijn… Nu blijven, voornamelijk hierdoor, nog maar een tweehonderdtal van deze gemeenschappen over.

De Kibbutz die wij bezochten is een van de rijkste van Israel. En dat is allemaal te danken aan de porseleinfabriek die zij bezitten. Verder hebben zij ook nog inkomsten uit de visserij en enkele andere zaken, maar de porseleinfabriek verdient gigantisch veel geld.

Dat verklaart ook meteen het voortbestaan van deze groep! De CEO’s en managers binnen deze omgeving verdienen immers pakken geld, net zoals de vuilnisophalers en schoonmaaksters. Moesten ze elders deze hoge functie bekleden, zouden ze evenveel verdienen, dus waarom niet in de Kibbutz blijven en profiteren van alle andere extra voordelen?

De Kibbutz verkennen…

Nadat de Fransman, de twee Costa Ricanen en ik de ene na de andere vraag hadden afgevuurd besloten we om het domein zelf eens te gaan verkennen. Je mag immers nog zoveel vragen stellen als je wilt, je moet het met je eigen ogen kunnen aanschouwen om beter te snappen.

Zelf had ik een soort van Amish gemeenschap voorgesteld, waarbij mensen nogal archaïsch leefden maar er kon geen groter contrast zijn! Niet gelogen: het volledige domein leek wel één groot vakantiepark.

Het domein kon enkel worden betreden met golfkarretjes, er was een groot restaurant waar iedereen kwam eten (de meeste huizen hadden zelf geen keukens), de huizen waren modern en er was zelfs een kleine zoo! De inwoners leken erg tevreden en zagen er helemaal niet wereldvreemd of niet-modieus uit. Socialisme -mits in goed handen- kan dus wel slagen! Gelukkig was ik niet de enige die deze vreemde gemeenschap met open mond aankeek. Mijn medepassagiers vonden het al even gek als mij.

Genevive bleef maar grappen dat ze dringend eens op zoek moest gaan naar een man in deze gemeenschap, want zeg nu zelf… Wie zou zo niet willen leven? Eens je in de gemeenschap bent opgenomen is het erg moeilijk om er nog te worden uitgekegeld. En je mag het behoorlijk bont maken!

Mijn ogen veranderden in ieder geval al in dollartekens. Zelf denk ik dat ik te veel zou profiteren van dit systeem. Alsof ze nog niet genoeg privileges hadden, konden ze ook nog eens een privé strand tot hun eigendom rekenen.

Genevive kletste maar door en door en eigenlijk waren we al veel te laat voor onze lunch. We spoeiden ons dus allemaal tezamen naar het gemeenschappelijke restaurant en aten daar de bereidingen van de Kibbutz op terwijl we verder discussieerden.