Spijtig genoeg begon dag twee in Sint-Maarten al meteen in mineur. Zoals gewoonlijk stond ik al vroeg op. Buiten hoorde ik het zachte, comfortabele geluid van regendruppels en als ik omhoog keek zag ik onheilspellend donkere wolken verschijnen. De morgen werd afgewisseld door droge en kletsnatte momenten, dus besloot ik om rustig te wachten tot dit alles een beetje overging.
Ondertussen maakte ik wat beter kennis met Cliff, een Amerikaan die in mijn kamer sliep, en Anke; een Nederlandse die in de kamer naast ons sliep.
Fort Louis aan de Franse kant van Sint-Maarten.Anke had een huurauto en dus vroeg ik wat ze vandaag van plan was.
Ze had nog niet echt plannen gemaakt en dus stelde ik voor om samen wat aan sightseeing te gaan doen. Cliff had ook niets anders te doen en dus kwam hij ook gewoon mee.
Ik had voorgesteld om Marigot, de hoofdstad van het Franstalige gedeelte, eerst te gaan verkennen. Daar had je enkele mooie plekjes om te zien. Voor mij was de hoofdreden wel het mooie St. Louis fort.
Wanneer we daar aankwamen waren we allemaal heel blij met het prachtige uitzicht dat het fort ons gaf. Het fort zelf was heel indrukwekkend, maar het uitzicht dat we kregen over bijna het volledig eiland was grandioos! Wanneer we helemaal op de top stonden, begon het weer wat te regenen. Speciaal gevoel, maar aangezien ik op m’n slippers was besloot ik toch om niet te lang op de gladde stenen te blijven staan.
We waren allemaal al een beetje hongerig en besloten om naar één van de restaurants te gaan in Marigot. Onderweg kwamen we eerst nog een kraampje tegen waar ze fruit shakes verkochten. De vriendelijke vrouw bleef maar staaltjes en proevertjes geven, zodat we eigenlijk al onze vitamines ophadden voor we ons eigen drankje ook nog kregen.
Het lijkt wel alsof je overal in de Caraïben zo’n bord hebt staan!In Marigot zelf was er voor de rest niet veel te zien en dus besloten we met z’n allen om verder te gaan naar de volgende stop; Grand Case. Een plekje helemaal in het noorden van het eiland.
Het zat ons echter niet mee, want Anke -die niet gewend was om met een automatische wagen te rijden- botste tegen een andere geparkeerde wagen.
Hierdoor spendeerden we de rest van de dag eigenlijk voornamelijk in een garage, waar alle papieren in orde zouden worden gebracht.
Net wanneer het eerste ongeluk bijna gesetteld was, vroeg iemand aan Anke of ze haar kon verplaatsen. Ze zette haar naar achteren terwijl een Frans meisje, zonder kijken, de parking opreed.
Ongeval nummer twee…
Het was duidelijk Anke’s dag niet…
Na alle paperassen eindelijk te hebben ingevuld, en geen ongelukjes meer te krijgen, trokken we verder naar de luchthaven. Daar moest ze immers met haar huurbedrijf nog even alles overlopen.
Aangezien het morgen alweer m’n laatste dag was stapte ik iets daarvoor uit aan Maho Beach.
Waarschijnlijk het bekendste strand van Sint-Maarten. Hier landen dagelijks honderden vliegtuigen amper enkele meters boven de mensen hun hoofd.
Wanneer ik aankwam had de regen lelijk huisgehouden, en stond de volledige straat die voor het strand lag onder water. De zee zelf was woest en stroomde daarbij nog eens door tot aan de straat.
Geen wonder dat er geen andere toeristen op het strand stonden…
Omdat het al zo laat was, waren er alleen nog kleine vliegtuigjes die geregeld opstegen en landden. Nog steeds speciaal, want ze vlogen echt héél dichtbij.
Kleine vliegtuigjes boven Maho Beach!
