Ariba Aruba!

Doodop kwam ik eindelijk aan in Aruba. Vanuit Punta Cana moest ik nog drie uurtjes op de bus naar Santo Domingo en daardoor had ik erg weinig geslapen. Mijn vlucht naar Aruba met Insel air had een uurtje vertraging, maar tegen half zeven kwam ik dan toch aan. Met een shuttlebus werd ik naar mijn verblijfplaats gebracht. De Aruba Harmony Apartments gerund door een vriendelijke vrouw uit Amersfoort, Nederland.

Ze begroette me in het Engels, maar al gauw schakelde ze over op Nederlands. Gek om je eigen taal nog eens te horen wanneer je praktisch aan de andere kant van de wereld zit. Net wanneer ik mijn spulletjes in de heerlijk frisse kamer had gezet, kwam een meisje uit het hostel ook aan met een jongen die ze in de kroeg had leren kennen. Zij was Amerikaans, hij was een Nederlander die was uitgeweken naar Aruba. De joviale Nederlandse eigenares, Barbara, besloot voor ons dat het goed zou zijn dat we al enkele van de bezienswaardigheden van Aruba samen al zouden gaan verkennen. Want dat was het meisje toch van plan geweest met de jongen die ze net had leren kennen. Ondertussen was het nog ietsje later geworden en de zon begon traag onder te gaan. De vriendelijke Nederlandse jongeman, Timmy, nam ons beiden mee naar de High Rise. Een beetje de strip (Las Vegas) van Aruba. Op deze plek vind je alle luxueuze ressorts en hotels terug en eigenlijk ook alle toeristen. Nadat we in één van de hotels waren binnen geweest en daar werden overdonderd door luxe gingen we nog even verder naar de bekende vuurtoren op het eiland. Ondertussen was het al pikdonker en helaas werd de vuurtoren op dit moment opgeknapt. Ik werd daarna in m’n tijdelijke huis afgezet en de jongen en het meisje gingen onder hun eentje verder. Ik wou natuurlijk geen spelbreker zijn voor een mogelijke toekomst vol liefde! Die avond kletste ik nog wat met de andere bewoners van de appartementen en het hostel en tegen een uur kroop ik in mijn erg comfortabele bedje. De volgende morgen sliep ik niet heel erg lang, maar toch was het al half twee ’s middags als toen ik vertrok. Dat kwam doordat ik wat had gewerkt op de computer en wat inkopen had gedaan om al m’n eten al op voorhand klaar te maken. Die dag stapte ik ongeveer twintig kilometer en zag ik al een groot stuk van het eiland. Ik wandelde langs de vele stranden, de leuke huizen en gebouwen en ging vervolgens mijn tour die ik bij De Palm Tours had geboekt verifiëren.

Ik had 89$ betaald voor een snorkelcruise naar enkele bekende plekjes hier in Aruba. Eén ervan was de SS Antila. Een scheepswrak dat met opzet was gezonken om zo de vissen en koralen een extra stukje uit te breiden. Veel geld, maar ik wou het wel graag zien. Wanneer ik binnenkwam in het hoofdkantoor van De Palm Tours werd ik begroet door drie mensen die duidelijk liever ergens anders waren geweest. Ik begon tegen de middelste dikkerd te praten en echt alles leek haar te veel. Ze vertelde me dat vanuit mijn verblijfplaats geen mensen werden opgepikt. En dat ik dus naar een andere locatie moest lopen die dicht bij me was. Ik was een beetje geïrriteerd door dit weetje want uiteindelijk betaalde ik toch ook om opgepikt te worden vond ik… Nuja, ik zou mijn vakantie niet laten vergallen en vroeg wat de beste optie voor mij zou zijn. De vrouw bekeek me met een blik die half verveling en half haat leek uit te stralen. Ze zuchtte diep en tokkelde even op haar computer vooraleer ze twee opties aan me gaf. De Renaissance Beach Hotel leek het dichtst bij te zijn. Ik vroeg even waar die was, maar kreeg geen reactie. Ze bleef een tekstje aframmelen over de cruise en om welk uur ik klaar moest staan. Wanneer ik ook een tweede en derde keer geen antwoord kreeg zag haar collega dat ik nog meer geïrriteerd werd. Vriendelijk en hoffelijk, zoals het zou moeten, toonde zij mij vlotjes waar ik zou worden opgepikt. Ik bedankte haar vriendelijk, nam m’n voucher en bedankte de verschrikkelijk onbeleefde vrouw in het midden iets minder hartelijk. Ik had zo’n mooie dag in Aruba beleefd, en op amper tien minuutjes was ik voor de komende drie uur geërgerd… Het is toch echt niet te veel gevraagd om een beetje klantvriendelijk te zijn? Hopelijk zijn de crewmembers van de boot morgen toch een pak aardiger…