Jesr Al-Zarka

Na mijn blitse bezoek aan de interessante Kibbutz gemeenschap trokken we verder naar Jesr Al-Zarka. De enige Arabische samenleving die op het Israelische grondgebied mochten blijven na de vreselijke burgeroorlog(en) die zich hier afspeelden.
De armste gemeenschap van Israel zit tussen de twee rijkste van het land genesteld. Caesarea en de Sdoy Yam Kibbutz zijn steenrijk en het verschil kan dan ook niet groter zijn.

We nemen afscheid van enkele dagtrippers die met ons mee waren gekomen naar de Kibbutz en zetten vaart naar Jesr Al-Zarka. Met ons busje rijden we op amper tien minuten door een kleurrijk versierde boog die duidelijk maakt dat we zijn aangekomen. Het verschil met de kibbutz kon inderdaad niet groter. Gesluierde vrouwen en nieuwsgierige mannen bespieden ons vanuit hun schabouwelijke huisjes. Het busje wiegt zachtjes heen en weer over de met gaten gevulde wegen. Het afval dat her en der ligt verspreid duidt op een andere cultuur. In België zouden we het hebben over een ‘marginaal gat’. Met z’n vieren stappen we uit en worden we verwelkomd door een man en een kennis van hem. Zij baten het enige hostel uit in Jesr Al-Zarka: het Juha’s Guesthouse. Zo proberen zij om deze plaatst op de toeristische kaart te zetten. Je zou het niet meteen verwachten, maar de stad zou best een toeristische trekpleister kunnen worden. Mocht ze er wat minder wereldvreemd uitzien, misschien… Nadat we al onze spullen hebben neergepoot trekken we samen met Genevieve (onze gids) de stad in. Ze vertelt ons dat het erg moeilijk was om met deze mensen te communiceren, aangezien ze -uiteraard- nogal sceptisch tegenover toeristen en de rest van Israel stonden. Tesamen met Abraham Tours en enkele locals trachtten ze toch een project uit de grond te stampen en duidelijk met succes. De nieuwsgierige gezichten van daarnet werden al gauw omgetoverd tot warme, vriendelijke glimlachen die blij waren met een tikkeltje afleiding.

Op verkenning

Net voor we de rest van de stad gaan verkennen, geeft Genevieve ons nog een extra reminder: “Als je geweerschoten hoort, niet bang worden! Vanavond is het offerfeest en er zijn heel wat mensen die trouwen. Het is heel normaal dat mensen schoten lossen!” De Mexicaanse Carmen ziet al behoorlijk bleek, maar wordt nu toch nog een tikkeltje bleker. Ik begin hard te lachen en de rest van de groep giechelt hun ongemak duidelijk ook weg. Even later stappen we de kleine stad naar beneden om te eindigen in het gedeelte waar de lokale vissers wonen. Genevieve kletst even met enkele van de mannen en laat ons ten slotte vrij verkennen. Bijna iedereen besluit om deze interessante dag te eindigen met een korte strandwandeling en daarna natuurlijk een beetje zwemplezier. Op het eerste zicht lijkt Jesr Al-Zarka een vreemde vakantiebestemming, maar na slechts enkele uren moet ik mijn mening toch aanpassen. Reizen draait immers toch ook om uit je comfort zone te komen? Het heerlijk warme water houdt ons voor iets langer dan een uurtje zoet en dan trekken we met z’n allen terug naar onze jeugdherberg, helemaal terug boven in de stad. Morgen is het offerfeest, en dat wordt uitbundig gevierd in Islamitische samenlevingen. Zo ook in Jisr El Zarka! Een hele horde mensen staat bovenaan tegen elkaar te roepen, terwijl ze in een halve cirkel rond een beest staan. Ik word een klein beetje ongemakkelijk, maar ook wel nieuwsgierig en kijk even wat er aan de hand is. Twee koppige, angstige schapen worden binnengetrokken -of toch geprobeerd-. De diertjes blèren om hulp, maar die krijgen ze natuurlijk niet. Vanavond of morgenochtend worden ze geslacht voor het offerfeest. Zonder verder naar de angstige beesten te kijken, klim ik de berg verder op en probeer ik het voorval zo snel mogelijk te vergeten.

Avondeten

Nadat iedereen het stof van vandaag van zich af heeft gespoeld, maken we ons met z’n allen klaar voor het avondeten. Vanavond eten we gezellig samen bij een Arabische familie die heel wat heerlijke gerechten voor ons heeft voorbereid. De feestmodus is duidelijk al ingeschakeld, want her en der hoor je met de regelmaat van de klok geweerschoten die worden afgevuurd. Uitbundige jongeren spelen luide muziek door hun autoradio’s en de kleintjes spelen in het midden van de straat. Angstige schapen staan overal vastgebonden aan bomen, palen en in de kleine tuintjes van de onafgewerkte woningen. Hoewel ik het natuurlijk triestig vind voor de diertjes, maakt het deel uit van een eeuwenoude traditie. En wie ben ik om commentaar te geven? Het begint al aardig donker te worden wanneer we aankomen bij de moslimfamilie. De vrouwen en kleintjes zijn duidelijk iets minder gewend aan het bezoek en zonderen zich snel terug af naar de keuken om onze gigantische maaltijd tevoorschijn te halen. Met meer dan tien gerechten wordt de tafel een kleurrijk eetfestijn en al gauw praat niemand meer tegen elkaar omdat we zo aan het genieten zijn van deze heerlijke keuken. Overvol eindigen we de avond met een lekker theetje en praten we nog de hele avond door over Israel en al zijn problemen. Eén verhaal blijft me kippenvel geven. Genevieve vertelt me dat ze hier nu zo’n drie jaar woont. De laatste paar maanden lijkt de rust een klein beetje zijn teruggekeerd in het prachtige, maar door religie verscheurde land. Maar daarvoor was het allesbehalve rustig… Telkens wanneer er een bom wordt afgevuurd loeit er een keihard alarm doorheen het hele land. Genevieve was tijdens een van deze aanvallen in Jeruzalem. Door wildvreemden werd ze binnengetrokken in hun huisjes om daar te schuilen tot het gevaar geweken was. Echt in gevaar waren ze nooit geweest, doordat de Israelische overheid had geïnvesteerd in de ‘Iron Dome‘. Een soort van onzichtbaar schild die alle raketten onschadelijk kon maken. Maar toch… Eng! Genevieve vertelde ons dat Palestina voornamelijk aanvallen uitvoerde als uithaal naar Israel. Niet zozeer om echt slachtoffers te maken. Elke raket of bom die moet worden gestopt, kost immers $100,000. En dat wordt natuurlijk betaalt door de belastingbetaler van Israel… Toch had ze ook begrip voor Palestina, want -net zoals aan de Israelische zijde- heb je daar extremisten. En zoals we nu ook al in België weten, zijn extremen nooit het juiste antwoord.

Ik verbleef tijdens deze trip in het Juha’s Guesthouse. De enige verblijfplaats / hostel in deze stad. Voor mijn volledige tour regelde ik alles met Abraham Tours.