We hebben erg veel geluk, want de gids op de bus weet heel veel en deelt graag zijn kennis. Hij geeft meer uitleg over walvissen, maar evenzeer over de Sami. De oorspronkelijke bewoners van deze noordelijke regionen.
Onderweg zien we enkele prachtige rendieren langs de weg staan terwijl er een heuse sneeuwstorm over hen raast.
Een veertigtal minuten later komt de hele bus aan een loods in the middle of nowhere. Daar worden we gesplitst. 70% van de mensen doet een tour op een gewone boot en de overige 30% gaat op rib boats varen. Rib boats zijn vrij grote, rubberen bootjes die geschikt zijn om de Atlantische Oceaan over te varen. Veilig voel je je in zo’n bootje dus wel.
Ik wou graag wat avontuurlijker en koos dus voor de rib boat. Bovendien zie je van deze kleine bootjes ook vaak veel meer en kan je veel dichter bij de walvissen komen.
In de loods worden we gevraagd om ons in een gigantisch pak te heisen zodat we zeker geen koud zouden krijgen op de bootjes die tot vijftig kilometer per uur kunnen halen.
De pakken zijn lekker warm en al gauw klimmen we op de ondergesneeuwde bootjes.
Ik zet me helemaal achteraan en eens we starten voel ik de sneeuw hard in m’n gezicht prikken.
Op minder dan vijf minuten varen zien we al de eerste walvisruggen en horen we al de eerste spuitgaten. Voor de eerste keer zo’n rug of staart zien is vrij indrukwekkend. Op amper twintig meter afstand zwemt een beest van vijftien meter. Cool! Een verrekijker heb je hier dus echt niet nodig!
De bootjes schakelen hun motoren uit als ze dicht bij de walvissen komen. De dieren houden immers niet van het geluid en het schrikt ze zelf af. We stoppen nog een paar keer en zien nog vrij veel dieren langszwemmen of onderduiken. Daarna maken we volle vaart en zien we enkele van de mooiste landschappen voorbijkomen die ik ooit zag.
Door het donkere weer lijkt het wel alsof de wereld plots zwart wit is geworden. De witte sneeuw in combinatie met de zwart bevroren bomen, de zwarte rotsen en zelfs de zwarte zee is verbijsterend mooi. Ik moet moeite doen om mijn mond dicht te houden, want er willen heel wat “Oooh’s” en “aaah’s” uit ontsnappen.
Op de voorgrond zwemmen enkele walvissen langs terwijl de donkere wolken hun sneeuw in bakken op ons laten vallen.
Geweldig vind ik het. Nu ben ik er zeker van: Noorwegen heeft de mooiste natuur die ik tot nu toe al heb gezien. Dit is zonder twijfel één van de leukste dingen om te doen in Tromsø!
Iets verderop zien we enkele zwarte vinnen boven water steken. “Een mannetjes orka.” Verduidelijkt de gids.
Als de vin scherp is, dan is het een mannetje. Is het eerder gebogen en rond? Dan is het een vrouwtje.
De rib boot naast ons heeft heel veel geluk, want op amper enkele meters van hen komt de orka eens piepen.
“Verdomme, ik wou dat ik op dat bootje zat.” dacht ik.
Maar de orka is duidelijk ook nieuwsgierig naar ons rubberbootje en komt nog dichter naar adem happen.
Wanneer hij ons heeft gezien, gaat hij richting de grote boten en botst daar zelf even tegen de boot. Waarschijnlijk afgeschrikt zien we de orka daarna allen wegzwemmen. Het enige wat we nog zien is zijn majestueuze zwaardvin die boven het zwarte oppervlak prijkt.
In volle vaart maken we heel wat bochten en keren we terug naar de loods. Heel veel mensen mopperen dat ze het koud hebben, maar wat dacht je dan als je een trip onderneemt op deze arctische wateren?
Vreemd genoeg heb ik het lekker warm en kan ik zelf m’n handschoenen uitlaten.
Bij de aankomst in de loods worden we opgewarmd door een kop lekkere vissoep en bekijken we allemaal onze foto’s van de ruggen, staarten en spuitgaten van de walvissen. Gelukkig kwam de orka ook even boven water en konden we zo een mooie foto van een orka in het wild maken.
Terug in de jeugdherberg warm ik nog wat macaroni op en klets ik wat met de andere gasten. Het Nederlandse meisje Heleen heeft vandaag al voor de tweede keer een walvissafari ondernomen. Morgen gaat ze opnieuw, zegt ze. Ze vindt de dieren en de landschappen zo mooi dat ze ze telkens opnieuw wilt zien.
Ik kan haar geen ongelijk geven, want het was echt een pracht ervaring.
Om half zeven is het alweer tijd om opgehaald te worden aan het Radison Blu hotel door Arctic Adventures, de tour waarmee ik dit keer het noorderlicht ga spotten.
Deze trip was een pak duurder, maar ik krijg er duidelijk ook veel meer voor in de plaats. Met amper zes mensen in het busje is het een heel persoonlijke aanpak, wat ik ook wel leuk vind.
De vriendelijke gids neemt ons mee naar zijn huisje iets buiten de stad en doet uit de doeken hoe je het best het noorderlicht kan fotograferen.
Ik ben ondertussen al bekend met de instellingen van mijn camera, maar voor mensen die minder ervaring hebben is dit een uitstekende toevoeging.
Eens we klaar zijn met onze korte les, heisen we ons in de speciale kledij die hij en zijn vrouw voor ons hebben voorzien.
Ik hijs me in een dik pak die me gegarandeerd warm zal houden, en ik wissel mijn schoeisel om in goede waterdichte wandelschoenen.
Ik heb m’n statief meegenomen, maar er zijn voldoende kwalitatieve statieven die de man kan uitlenen.
Voor ik aan de trip begon was ik een beetje bang dat het geen goeie dag zou zijn vandaag. Het had immers de hele walvis safari lang hevig gesneeuwd.
Gelukkig klaarde ieder wolkje tegen ’s avonds op en werden de voorwaarden om het noorderlicht te zien dus ruimschoots ingelost.
Op amper een half uurtje rijden dit keer, stopten we aan een idyllisch plekje aan een meer. Wanneer ik uitstapte kon ik m’n ogen niet geloven. De hele lucht was gevuld met de groenige schijn van het noorderlicht.
M’n lichaam schreeuwde het uit van plezier. “JA!” Dít was het noorderlicht. Dít was wat ik in gedachten had.
Mijn eerste aanraking met het noorderlicht was niet zo goed geweest, maar deze maakte alles goed.
Ik pootte m’n camera neer op het statief en schoot kiekje na kiekje. Vanop het brugje had je een mooi overzicht over het prachtige landschap.
Plots hoor ik een bekend geluid. Nog een keer. Het gaat duidelijk om de uitademing van de walvissen.
Plots schrik ik op wanneer ik op amper vijf meter verder een walvisrug boven zie komen.
Kan het nog beter? Een prachtig noorderlicht spektakel, walvissen die voorbij zwemmen en vrij milde temperaturen? Ja, duidelijk wel.
Want op de volgende stop konden we naast het noorderlicht ook nog de melkweg zien. Nog nooit in mijn leven zag ik zo veel sterren zo duidelijk. Ik kon zelf perfect de kleine en grote beer onderscheiden en ik ben niet bepaald een sterrenkundige…
De tweede locatie was een bevroren meer waarop ongeveer een halve meter sneeuw was neergedwarreld. Rondom het meer stonden zwarte bomen en takken en op de achtergrond doemden enkele hoge pieken van bergen op. Het leek wel alsof de bergen in één of andere mysterieuze gloed baden met het noorderlicht achter hen.
Wanneer de Aurora Borealis ook begon te dansen, kon ik me niet langer bedwingen.
“FUCK YES, THIS IS THE BEST THING I’VE EVER SEEN!”
Als de Duitse vrouw van middelbare leeftijd die al drie dagen achter elkaar op deze tour ging ook dingen begin te roepen als “Aurora Borealis, ich liebe dich!” dan weet ik dat het een geslaagde avond is.
Al drie uur hebben we het hemelse licht kunnen spotten, vergezeld met een soepje en breadsticks als we verder gaan.
“We gaan nog naar de zee.” zegt de man.
Drie plekken om de aurora te bezichtigen? Wauw! Dit is echt een goeie trip! Ik ben blij dat ik de meerprijs heb betaald. Want het is het zeker waard!
De laatste plek is even mooi, maar volledig anders, als de eerste twee. Een kleine, houten hut staat langs de rand van de zee die rustig tegen de keien klotst. Achter de donkere wateren trekt het noorderlicht majestueuze lijnen door de lucht die elke minuut veranderen en sterker worden of lichter worden.
Met op de achtergrond de hemel die helemaal oplicht door de duizenden sterren kon deze avond absoluut niet beter worden.
Met een glimlach en lichtjes verkleumde vingers stap ik terug in het busje en word ik om 02:00u ’s nachts voor de deur van mijn hostel afgezet. Dit was zonder twijfel de beste dag vol met activiteiten in Tromsø!
Doodop ben ik, maar toch kan ik het niet laten om al even naar m’n foto’s te kijken. Geweldig zijn ze, al zeg ik het zelf.
