Niceland

Vandaag vertrekken we iets voor half tien met de bus. Onze eerste stop is aan de prachtige het mooiste gletsjermeer van IJsland: Jökulsárlón. Combinaties van blauw, grijs, wit en zwart geven deze plek iets buitenaards. Hoe verder ik stap, hoe knusser de ijsschotsen en ijsbergen elkaar beginnen opzoeken en hoe blauwer ze lijken te worden. Ja, dit is zonder twijfel één van de mooiste plaatsen in IJsland!

Her en der komen nieuwsgierige koppen van zeehonden (of zeeleeuwen?) piepen, met als gevolg dat zeemeeuwen en andere vogels snel van het wateroppervlak vertrekken. Spijtig genoeg vind je hier geen IJslandse walvissen, want die hebben iets dieper water nodig.

Het waterveld is gigantisch. Even stilstaan en luisteren naar het krakende ijs en de ijsschotsen die van elkaar losbreken is indrukwekkend.

Ik besluit om even op de kleine heuvels achter deze befaamde plek te klimmen en krijg het beste zicht in IJsland die ik tot nu toe al kreeg.

Meer en meer toeristen komen toe en af en toe krijg ik enkele zwarte puntjes in mijn gezichtsveld. Zo klein in vergelijking met de gigantisch natuur die zich voor mij uitstrekt.

Een uur lang kon ik genieten van dit natuurwonder en dat leek me in het begin misschien wat lang, maar nu het tijd is om te vertrekken neem ik dromend afscheid van dit prachtige plekje.

Eens ik uit mijn liefdevolle roes ben ontwaakt beginnen mijn ogen ongetwijfeld met fonkelen. Vandaag is de dag waarnaar ik al héél lang uitkeek. We gaan immers onder de gletsjers van Vatnajökull, naar de ijsgrotten van Ijsland.

Ondertussen worden we opgewacht door twee gigantische auto’s. De trucks hebben wielen die recht van een tractor zouden kunnen zijn geplukt. Zelfs als je je eigen huurauto in IJsland hebt, zal je deze excursie moeten boeken. Het terrein waar de ijsgrotten zich bevinden, is immers niet toegankelijk voor een gewone wagen.

Persoonlijk kies ik natuurlijk voor de grootste truck en aangezien ik alleen ben nestel ik mij aan de passagierszijde, helemaal voorin.

Vanuit Jökulsárlón slaan we een bijna onzichtbaar weggetje in die ons naar de ijsgrotten zal leiden. In het begin vraag ik me nog af waarom we precies in zo’n superjeep moeten kruipen. Maar dat wordt al snel duidelijk.

Hoe dichter we bij de gletsjer aankomen, hoe onherbergzamer het terrein wordt. De jeep heeft ons helemaal door elkaar geklutst eens we aankomen op de plek waar we zo ondergronds zullen treden.

Op de plek waar we aankomen is een ijzige wind. Ijskoud, maar prachtig. Want de wind blaast de sneeuw, net zoals een zandstorm, door het volledige landschap. Hierdoor lijkt het net alsof de volledige ondergrond bedekt wordt met een soort van mist.

De laaghangende zon die over al dit moois schijnt toont hoe mysterieus Ijsland kan zijn.

Nadat we onze helmpjes en ‘crampons’ over onze wandelschoenen aan hebben gedaan zijn we klaar om aan de afdaling te beginnen. We planten onze schoenen met ijzeren pinnen diep in de bevroren ondergrond en proberen niet te worden weggeblazen door de hevige winden.

Na een kleine honderd meter komen we al aan bij onze eindbestemming. Niemand had het durven denken. Maar daar, links van ons, is een kleine opening in de sneeuw.

Aangezien ik helemaal voorop liep, duik ik de dieptes onder de gletsjer in en mijn mond valt open.

Ik wist dat dit een spektakel ging zijn, maar dit was buitenproportioneel prachtig!

Ongeveer tien meter boven mij was een volledig andere wereld zichtbaar. Hier beneden waren muren van prachtig, helderblauw ijs te zien. De gepolijste gladde vloeren en plafonds waren voorzien van belletjes die niet snel genoeg hadden kunnen ontsnappen evenals resten van het zwarte zand en vulkanische overblijfselen.

Door een klein gat werd de woeste sneeuw in de ijstunnels geleid, waardoor we een opstapje hadden om al dit moois te aanschouwen.

Achter mij hoorde ik de oorverdovende stilte van mijn medeavonturiers gevolgd door oh my god’s en wow’s al gauw niet meer, want ik ging al snel naar de volgende kamer.

Op handen en voeten wurmde ik mij door de smalle gaten van dit gigantische ijspaleis.

Enkele meters later kwam ik in een volledig andere ruimte. Hier kon geen licht door was het een stuk donkerder. De gigantische kamer waar ik me nu in bevond was nog hoger dan die van daarnet en veel, veel groter.

Ongelooflijk wat moeder natuur allemaal voor jou in petto heeft. Nadat ik een beetje uit mijn roes leek te ontwaken was het natuurlijk tijd voor de verplichte foto’s.

Ik nam mijn statief bij de hand en probeerde enkele mooie foto’s te maken van dit kunstwerk terwijl ik met mijn ogen gretig elk detail probeerde op te nemen.

Het afscheid viel me zwaar, het is immers niet iets dat je elke dag zo maar kan zien. Voor mij stond dit schouwspel ongetwijfeld in mijn top 10 bezienswaardigheden van IJsland. Waneer we boven kwamen werden we verwelkomd door nog hevigere winden en een nog lager hangende zon.

Dit laatste uur had iets enorm surreëel. Alsof ik net in een fantastisch verhaal was wakker geworden.

Verkleumd klom iedereen snel in de superjeep, waarna we onze tocht vederzetten naar het volgende hotel.

Ik kon de gids geen ongelijk meer geven:  “Jullie spreken de naam al die tijd al verkeerd uit. Het is niet ‘Iceland’. Het is ‘Niceland’!”

Dat is het zeker.