25 juni, 2016

Terug naar Utrecht!

Utrecht… Na vier jaar ben ik er weer! Toen ik achttien was wist ik helemaal niet wat ik wou doen. Daarom vertrok ik toen voor een vooropleiding naar Utrecht. Ik mocht deze prachtige stad dus een jaar lang mijn ‘hometown’ noemen.

De mooie domkerk van Utrecht. De hoogste in Nederland!

De mooie domkerk van Utrecht. De hoogste in Nederland!

Vier jaar doet wat met een stad, want het station was grondig gerenoveerd en heel wat winkeltjes in de binnenstad waren elders gevestigd of gewoon stoppen met bestaan. In vier jaar was ikzelf ook al heel erg veranderd, dus dat is natuurlijk niet zo verwonderlijk…

Na erg lang uit te slapen -dit hostel zat niet bomvol en mijn kamergenoot was héél stil. Even dacht ik dat hij misschien was gestorven, maar hij bleek gewoon een beetje asociaal te zijn. Mot kunne!– vertrok ik naar mijn geliefde stadje in Nederland.

De plek met de hoogste kerk van Nederland was nog altijd gezellig. Net zoals het altijd was geweest in m’n studentenjaren. Het angstzweet brak me wel weer uit toen ik de duizenden fietsers als een bulldozer op me zag afkomen, en dus keek ik als een gestoorde kerel wel honderd keer links en rechts voor ik ook maar durfde verder te stappen.

Ik zou m’n achttienjarige zelf eigenlijk stevig op de billen moeten kletsen, want tijdens mijn tijd in Utrecht ging ik niet één monument of bouwwerk bezoeken. Zelf de befaamde domtoren of bijhorende kerk niet… Vandaag deed ik dat dus voor de eerste keer. En het is echt prachtig!

Na de binnenkant van de kerk te hebben bekeken begon m’n maag al wat te knorren. Dus besloot ik om “echte Vlaamse frites” te gaan eten bij Manneken Pis. Een friettent bij wie ik vroeger regelmatig eens langsging. Niet zo lekker als échte Vlaamse frietjes natuurlijk, maar toch… Lekker!

De klokken of beiaarden van de Utrechtse domtoren.

De klokken of beiaarden van de Utrechtse domtoren.

Domtoren Utrecht

Ik kon Utrecht deze keer natuurlijk niet verlaten zonder helemaal naar de top van de Utrechtse Dom te hebben geklommen. Met een goed gevulde maag zou dat natuurlijk wel lukken. Dus… Ging ik naar het infocentrum om daar een kaartje te kopen en enkele minuutjes later begon de tour.

Een vriendelijke Nederlander met blonde krulletjes opende met zijn gigantische bos sleutels de toegang tot het impressionante gebouw. De ongeveer twintig toeristen beklommen de eerste trapjes voor we in een grote zaal terecht kwamen. Deze eerste ruimte was vroeger de kamer van de wachter geweest. Hij moest eigenlijk niet heel veel doen buiten daar aanwezig te zijn.

We gingen nog enkele andere kamers binnen waar we telkens wat meer uitleg kregen over de werking van de kerk en de domtoren. Goed geregeld zodat we niet alle meer dan 400 trappen in eens moesten beklimmen. Met sommige toeristen hun fysiek was dat volgens mij ook onmogelijk geweest…

De mooiste kamer was zonder twijfel die met de gigantische klokken of beiaarden in. Het zwaarste exemplaar woog meer dan drie ton! Om deze klok in beweging te krijgen zijn maar liefst zes mensen nodig!

De kleinere klokjes maken een even luid, maar veel hoger geluid en zijn natuurlijk iets minder mensenbehoevend.

De beiaarden spelen enkel nog liedjes voor speciale gebeurtenissen, of op vaste feestdagen.

Het schijnt zelf dat de klokken vroeger als marteltuig werden gebruikt. Geloof me, zo dicht bij die klokken staan doet écht geen deugd aan je oren! Ik kon het dus best aannemen.

Het moment waar iedereen natuurlijk het meeste naar uitkijkt is het prachtige uitzicht die je krijgt vanop de 90 meter hoge toren. Je ziet kilometers ver! Het is erg gezellig om de waterweggetjes en grachten van boven te zien. De pittoreske huisjes lijken zo weggeplukt uit een sprookje!

Het prachtige uitzicht vanop de hoge toren!

Het prachtige uitzicht vanop de hoge toren!

Op bezoek bij Laura

Je kan natuurlijk niet de hele dag boven blijven staan… En dus puften we de kerktoren een klein half uurtje later weer af.

De reden waarom ik drie dagen in Utrecht bleef had veel te maken met mijn oude vriendjes en vriendinnetjes die hier woonden. Alweer vijf jaar geleden studeerde ik immers een jaartje in Utrecht.

Vanavond zou ik Laura gaan bezoeken. Het meisje waarmee ik op kamers (of op z’n Belgisch: ‘op kot’) was geweest.

Op nog geen tien minuutjes kwam de trein aan in Driebergen-Zeist, een kleine randstad van Utrecht. Laura stond me al vrolijk op te wachten en na een lange knuffel begeleidde ze me naar haar fiets.

Vandaag was ik duidelijk geen gentleman, want Laura sleepte me verder op haar Hollandse vélo. Mijn benen waren nog half verzuurd van de vele trappen. Op een bagagerek zitten is dan ook niet zo’n pretje. Alsof ik het zo zwaar had… Laura moest mij toch een kleine vijf minuutjes verder torsen!

Na heel wat kletsen, lachen (Laura heeft de leukste lach die je je kan inbeelden!) en leuke momenten ophalen gingen we samen koken.

Hoe kan het ook anders dat we een gerechtje van de website van de Albert Heijn namen en daarna hongerig opaten. (Heerlijk trouwens, Laura!)

Na ons buikjes helemaal rond te hebben gegeten gingen we even wandelen. Achter Laura’s huisje was er immers een gigantisch natuurgebied te vinden. De Utrechtse heuvelrug.

Dit gigantische landschap had heel wat afwisseling en de traag ondergaande zon zorgde voor een nog mooier uitzicht! We begonnen en eindigden in mooie bossen, maar daartussen brachten we ook wat tijd door op de mooie heide. Een hele horde schapen was bezig met de heide kaal te vreten, want zo houd je die immers mooi in stand.

Na een gezellige dag/avond sprong ik terug op de achterkant van haar fiets en treinde ik terug naar Utje. Tot volgend jaar, Laura!

De Utrechtse heuvelrug.

De Utrechtse heuvelrug.

In dit artikel staan enkele affiliate links. Wanneer jij iets boekt bij deze reisorganisaties krijg ik een kleine commissie op de boeking. Jij betaalt daarvoor niets extra. Je kan het dus zien als een manier om deze blog te steunen als je er iets aan hebt gehad. Ik gebruik deze reisorganisaties zelf ook, en ik zal alleen reismaatschappijen aanraden die ik zelf ook gebruik.
 

Volg je mij al op Social Media?


Hoi, ik ben Sam Van den Haute. Gedurende de laatste 5 jaar reis ik bijna permanent de wereld rond. Het avontuur opzoeken en mooie plekjes bezoeken zijn immers mijn passie. Laat mij ook jou inspireren met geweldige verhalen, prachtige foto's en handige tips van mijn avonturen op reis. Op mijn facebookpagina en instagram account krijg je de laatste updates en mooie foto's om jou te inspireren voor je volgende reis.
Mijn tips voor reizigers werden tijdens het korte bestaan van deze blog al gedeeld op o.a. Radio 2, NPO 3FM (Nederland), Steps Magazine, Vakantiesalon Antwerpen en heel wat meer platformen.
Sluit je aan bij duizenden anderen om de laatste updates te ontvangen!

Like Checkoutsam op Facebook
 

Laat een bericht achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

U kunt deze HTML trefwoorden en attributen gebruiken:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

CheckOutSam: Reisblog met reistips voor over de hele wereld!