Ik bleef nog even liggen en probeerde mijn ogen te sluiten zodat ik toch nog een beetje zou kunnen slapen, maar tegen tien uur besloot ik om echt op te staan.
Na een gigantisch ontbijt sliep iedereen nog steeds.
Ik besloot om de stad te gaan verkennen want het was immers alweer mijn laatste dag in Trinidad.
Trinidad vond ik een van de leukste stadjes. Deels omdat het zo klein was, deels omdat het zo authentiek was.
Eens je in het centrum komt, vind je niets anders dan straten gemaakt uit kasseien. Langs deze straten kan je binnenkijken in de huizen van de nieuwsgierige locals of gewoon de prachtige koloniale huizen en bouwwerken aanschouwen.
Na even te hebben rondgedwaald op de vele marktjes betaalde ik een CUC om een van de befaamde gebouwen van Trinidad te mogen betreden.
De gele San Francisco kerk huisde tegenwoordig een museum die de Cubaanse revolutie uitlegde. Een beetje hetzelfde als in het museum van de revolutie in Havanna. Om eerlijk te zijn vond ik het niet erg interessant en liet ik het museum al gauw voor wat het was.
De San Franciscus kerk in Trinidad.In plaats daarvan klom ik de drie verdiepingen hoge toren op om daar te genieten van een prachtig uitzicht over de stad.
Na de nodige foto’s te hebben gemaakt dwaalde ik nog even langer rond in de stad vooraleer ik terug naar de casa ging om met mijn hongerige vrienden samen een pizza te gaan eten.
De rest van de dag deden we het heel rustig aan. We kletsten bijna de hele dag en genoten van onze laatste avond samen. Ik zou immers alleen verder trekken naar Varadero en van daaruit mijn vlucht naar België terug nemen.
Om negen uur ’s morgens de volgende dag werd ik met een taxi collectivo opgehaald om naar mijn laatste bestemming te trekken.
Dit keer was de taxi een pak kleiner. Eigenlijk een gewone auto. Gelukkig waren we maar met zijn vieren. Na enkele knuffels en lieve woordjes met mijn reisgenoten te hebben gewisseld kroop ik in de krappe auto en vertrokken we richting de meest toeristische plek in Cuba.
We waren nog maar vijf minuten weg en ik begon een branderige geur te ruiken.
Ik keek achter me en zag dat één van de muziekboxen een felle rook uitstootte. Ik tikte op de chauffeur zijn schouder en kreeg spontaan beelden in mijn hoofd van een volledig uitgebrande koffer met onze koffers daar in.
Wanneer de chauffeur was gestopt en de koffer had opengedaan knipte hij één van de boxen gewoon los. Probleem opgelost en een ramp vermeden!
Op iets langer dan drie uur kwamen ik en mijn collectivo kompanen aan in Varadero en werden we één voor één afgezet aan onze casa’s.
De casa die ik had laten bellen door de vorige casa eigenaar was volzet, maar ze bracht me naar een vriendin, twee huizen verder, die wel nog een plaatsje had.
Varadero is een pak duurder. In plaats van 15 CUC voor een kamer alleen betaalde ik hier 25 CUC.
Gelukkig was het maar voor één nacht!
Het was ondertussen al één uur geworden en ik besloot om de stad toch even te gaan verkennen en misschien ook iets te gaan eten.
Mijn accommodatie was vlakbij het strand en dus besloot ik om eerst daar een kijkje te nemen.
Varadero heeft enkele van de mooiste stranden van Cuba.Varadero is bekend voor zijn stranden en met recht en rede… Ik had nu al heel wat stranden gezien in de Caraïben, maar dit strand was echt een pareltje!
Ik had het veel toeristischer verwacht om eerlijk te zijn. De wilde palmbomen stonden er nog steeds en ze gaven heel wat schaduw op het prachtig witte zandtapijt dat werd natgemaakt door het prachtige blauwe zeewater.
Als ik ietsje verder stapte zag ik wel parasolletjes en enkele hotels, maar al bij al viel dat nog erg goed mee.
Mijn nieuwe casa mama had me vertelt dat er in Varadero echt niets anders te zien was dan strand en dat klopte wel. Want het stadje zelf was niet bijzonder, eigenlijk gewoon allemaal winkeltjes en huizen langs een drukke baan.
Ik vond een goedkope plek waar ik zowel ’s middags en ’s avonds een pizza ging eten en ging dan op zoek naar een internet plekje.
Internet is een schaars goed in Cuba en ik moest mijn casa mama om hulp vragen want ik vond nergens een plekje voor internet.
Normaal zie je in elke stad wel ergens een plek waar iedereen op zijn smartphone zit en dan weet je meteen dat je goed zit. Hier vond ik niets…
Gelukkig konden ze me verder helpen en kon ik voor 1 CUC een kaart kopen voor 30 minuten.
Dan moest ik naar een parkje op calle 54 stappen en daar kon ik dan eindelijk internet gebruiken.
Morgen is mijn vlucht terug naar België, en ik wou toch zeker zijn dat alles in orde was.
Bovendien had ik mijn familie en vrienden al een hele tijd niet gehoord en wou ik ze wel even laten weten dat ik naar huis kwam.
Twee maanden later zou ik dan weer terug thuiskomen in België. Reizen is leuk, maar ik ben toch ook altijd blij als ik weer naar huis mag.
Ik hou iets te veel van mijn vrienden en familie om ze zo lang te moeten missen. En de Belgische frietjes natuurlijk…
Het paradijselijke Varadero.ze
